De tijd dat iedere week een nieuw Brits postpunk-hypebandje met een album uitkwam, ligt alweer een paar jaar achter ons. Toch zijn er nog steeds Britse bands met duidelijke invloeden uit de jaren tachtig die debuteren. Onder hen The Chapman Family.

De uit de omgeving van Newcastle afkomstige heren hebben goed geluisterd naar de invloeden die ze zelf opvoeren. Het donkere van The Cure en Joy Division hoor je terug in hun muziek, maar ze hebben er wel overal een schepje gitaarnoise bovenop gedaan.

Dit is ook gelijk de zwakte van het album, bijna ieder liedje lijkt op een bepaald punt te ontsporen en te vervallen in ordinaire herrie. Het album begint uitermate sterk met als tweede en derde track de singles All Fall en Anxiety.

Beiden goede radioliedjes met stevige refreinen die zo meegezongen kunnen gaan worden op de zomerse festivalweides. Er lijkt in de eerste helft van het album ook meer aandacht besteed te zijn aan arrangementen met akoestische gitaren en Celeste-belletjes die de muur van geluid iets breken.

Stijloefeningen

De tweede helft van het album is helaas minder sterk en vervalt uiteindelijk in nutteloze stijloefeningen, die de indruk achter laten dat ze eigenlijk niet genoeg materiaal hadden om een album vol te spelen.

In de rustigere liedjes wordt ook pijnlijk duidelijk dat zanger Kingsley Chapmans stem met name in het laag niet altijd even zuiver is. Met Burn Your Town levert The Chapman Family een gemengd debuut af. De singletjes zijn allemaal goed, maar alles daartussen verraadt nog duidelijke mogelijkheid tot groei.