In de aankondiging van The King Of Limbs maakte Radiohead handig gebruik van de nieuwe media. Aan het begin van de week verscheen een kort bericht op Twitter dat de nieuwe plaat af was en zaterdag al te downloaden van de site. De bloeddruk op Twitter steeg meteen.

Niet dat iemand tot zaterdag heeft hoeven te wachten, op vrijdag verscheen immers het bericht dat de download klaar stond inruil voor zeven euro. Marketingtechnisch een briljante zet. Een half uur later was Radiohead trending topic op het wereldwijde web en was een hype geboren.

Daarmee troeft de Britse band wederom de oude muziekindustrie af, net als bij voorganger In Rainbows, die ook plotseling daar was en te downloaden van de site. Maar daar houdt de vergelijking verder wel op.

Muzikaal ligt The King Of Limbs namelijk meer in het verlengde van Amnesiac, Hail The Thief en Yorke’s soloalbum, The Eraser. Niet direct de beste Radiohead platen, maar dat wordt hier rechtgetrokken. Vooral door de inbreng van elementen uit dubstep.

Ode

Zo refereert Feral vrijelijk naar Burial, vooral met de bastonen die een bol van lucht tegen je trommelvlies aanleggen. Samen met Lotus Flower het sterke middenstuk van The King Of Limbs. De laatste lijkt een ode aan Flying Lotus, wiens Cosmogramma gegarandeerd door Yorke en kornuiten is grijsgedraaid.

Dezelfde gejaagde rust als bij deze dubstep pionier komt namelijk door heel The King Of Limbs terug. De verschillende lagen aan ritmiek, gekraak op de achtergrond, toegevoegde blazers, zoals in de pianoballad Codex – elementen die allen de spanning voortdurend hooghouden.

Spanning

Spanning die op Hail The Thief en Amnesiac toch enigszins verzandde in het experiment. Maar de wijze waarop het Britse vijftal hier de laatste muzikale ontwikkelingen er doorheen weven, brengt die helemaal terug.

Met name in Codex, Lotus Flower, Bloom en Feral is de band op zijn top bezig. De eerste helft van de plaat heeft wel wat meer tijd nodig om zich open te vouwen. Daar zit het fijne in kleine details in de achtergrond. Dat valt bij de eerste luisterbeurt nauwelijks op. 

Gitaren

Nog steeds zullen de liefhebbers van het indierockbandje dat Radiohead ooit was, verzuchten dat de gitaren ver zijn verdwenen. Dat het allemaal te veel elektronisch geneuzel is geworden. Pretentieus zelfs misschien. Maar die gitaren zijn er wel, zij het achter de rest. 

Het is immers geen 1992 meer. Creep is een klassieker, maar Radiohead is verder gegroeid en laat hier horen mee te gaan in de tijd. Een tijd die de vijf vervolgens als Radiohead laten klinken. Spannend en verrassend, maar niets baanbrekends of vernieuwends. Geen klassieker, maar wel dat kleine mediahype-je waard.