Het westelijke front was vastgelopen, de troepen ingegraven in de loopgraven. Het oostelijke front was in een even slechte positie beland. Er moest een doorbraak geforceerd worden. De juiste plek daarvoor leek het Turkse Rijk, dat aan de zijde van de Duitsers vocht.

In 1915 begon de Britse marine aan de Dardanellencampagne, een van de vele voorbeelden van de zinloosheid van de Eerste Wereldoorlog. De Slag bij Gallipoli resulteerde in een half miljoen doden, zonder een meter terreinwinst.

Enkel verliezen, nu leerstof op de Britse scholen en een van de onderwerpen op Let England Shake. Want op haar achtste studioalbum zingt PJ Harvey niet langer over zichzelf.

De rode draad door Let England Shake is die oorlog die het einde van de Britse wereldhegemonie in luidde. De Slag bij Gallipoli in All and Everyone, waarin ze beschrijft hoe in de volle zon de dood kwam voor een ieder die de strook strand op trok.

Beeldend

In The Words That Maketh Murder worden de persoonlijke ervaringen van een loopgraafsoldaat beschreven ("I’ve seen and done things I want to forget, I have seen soldiers fall like loafs of meat"). Diit alles zeer beeldend.

Bij goede beluistering van de teksten zie je het niemandsland voor je. Losse ledematen in de bomen, het continu gegier van granaten over het modderige landschap. De doordraaiende soldaat. De soldaat hangend in het prikkeldraad in Niemandsland (Hanging In The Wire).

Absurditeit

Om die absurditeit te vergroten klinkt PJ Harvey luchtiger dan ze ooit heeft gedaan. Als je voorbij gaat aan de teksten over oorlog zou het zelfs een vrolijke plaat genoemd kunnen worden. Met een stukje folk zelfs (On Battleship Hill).

Een hemelsbreed verschil met de ruige platen uit begin jaren negentig. Hier ontpopt Harvey zich als volkstroubadour, die landsgeschiedenis in muziek omzet. Maar ook als je niet geïnteresseerd bent in die geschiedenis een prachtwerk.

Suikerzoet

Wees niet verbaasd als er in eens oorlogstrompetten uit de speakers klinken. Wees ook niet verbaasd van de grootse arrangementen achter sommige nummers. Dit is wrange pop, die enkel op het eerste gehoor suikerzoet klinkt.

De kracht van PJ Harvey is dat zij zich elke plaat opnieuw probeert uit te vinden. Dat dit niet altijd tot succes leidt, verraadt haar discografie ook. Maar dit is een van de betere kanten van haar die we ooit hebben gehoord. PJ Harvey als docente geschiedenis, met haar gitaar in de hand.