Eens in zoveel tijd duikt er een liedje op waar iedereen een mening over heeft. De cover die James Blake maakte van het Feist-nummer Limit To Your Love is er zo één. Ook zijn debuutalbum zal niet bij iedereen in de smaak vallen.

De reacties die de jonge Engelsman James Blake losmaakte met zijn cover van de Canadese Feist liepen mijlenver uiteen. Sommigen prezen het innovatieve gebruik van stiltes, anderen grapten over het “helikoptergeluid” in de plaat.

Op Eurosonic zaaide Blake eveneens verdeeldheid. Waar de ene popjournalist louter in superlatieven sprak over de Brit, uitte de andere zijn onbegrip over wat zich daar op het podium afspeelde. Bovendien was de geluidsinstallatie niet ingericht op de muziek van Blake.

Die muziek laat zich niet zo makkelijk duiden. Het is een mix van dubstep, grime, soul en gospel, maar dan vooral heel traag en met heel veel stiltes. Die stiltes kunnen als saai en als spannend worden opgevat.

Subwoofer

Zoals op Limit To Your Love al te horen was, werkt James Blake met veel lagen in zijn muziek. Met de nadruk op laag. Er zijn namelijk momenten tijdens het luisteren waarop je bang bent dat je subwoofer het begeeft of dat de kalk van je muur loslaat.

Dat Blake niet alleen een geluidskunstenaar is, blijkt uit prima liedjes als Unluck, The Wilhelm Scream en de gospelachtige ballad Give Me My Month, dat het meest conventionele – en misschien wel mooiste – nummer op de plaat is.

Meerwaarde

De prettige soulstem die James Blake etaleert op Limit To Your Love is veelal absent op de overige nummers op zijn debuut. Alle nummers zijn weliswaar vocaal, maar op vrijwel iedere track is zijn zangstem bewerkt.

Dat geeft een interessante emotionele meerwaarde aan de gekunstelde nummers. De strofen zijn simpel en vaak repetitief, zoals bij blues het geval is. Vooral Why Don’t You Call Me?, Measurements en I Never Learnt To Share komen sterk uit de verf.

Esthetisch

Op andere momenten hebben de vocalen geen directe boodschap te verkondigen, maar zijn zij van enkel esthetische waarde, zoals op I Mind en To Care (Like You). Dit in scherp contrast met het acapella stuk Lindisfarne I.

Het debuutalbum van James Blake is een fonisch kunstwerk. De lagen zijn ruw aangebracht, de composities zijn asymmetrisch en de toon is donker. Je kunt er uren over doen om het te begrijpen, maar de kans bestaat dat je er geen touw aan kunt vastknopen. Een meesterwerk.