Met The Visitation zet de Britse hardrockdinosauriër Magnum zijn zoektocht naar het meest afgezaagde AOR-album aller tijden onvermoeibaar voort. De plaat klinkt echter levendiger dan zijn voorganger en biedt ontegenzeggelijk kwaliteit.

Als we even afzien van een periode van inactiviteit tegen de millenniumwisseling, waren de rockers van Magnum nu alweer drie-en-een-half decennium rond over de aardbol.

Dat feit is naast het bewonderenswaardige doorzettingsvermogen van de band vooral te danken aan een hondstrouwe fanschare in het thuisland en bij onze oosterburen.

Het hoeft in dat licht niet te verbazen dat de band net als zijn grotendeels vergrijsde aanhang wars is van iedere vorm van nieuwlichterij. The Visitation ligt dan ook muzikaal volledig in het verlengde van voorgaande Magnum schijven.

Uitgekauwd

Die muziek valt wellicht het beste te karakteriseren als toegankelijke hardrock met progressieve elementen. Dat wil zeggen, als je houdt van positieve omschrijvingen, want ‘toegankelijk’ zou je in dit geval ook gerust door ‘uitgekauwd’ mogen vervangen.

Al bij schijfopener Black Skies mondt een kalm bekkenintro uit in de zoveelste variatie op Led Zeppelins Kashmir-riff (misschien wel het meest gebruikte en verhaspelde geluidsbrokje uit de rockgeschiedenis). Het zet qua overbekendheid de toon voor de rest van het album.

Overtuiging

Daarmee is dit overigens zeker nog geen waardeloze plaat. Toegegeven, er staat niets op dat je niet al duizend keer eerder (en beter) hebt gehoord, maar alles wordt wel met overtuiging gebracht door een stel muzikanten dat gepokt en gemazeld is in het melodieuze rockgenre.

Bovendien klinkt het album minder suf dan voorganger Into The Valley Of The Moon King, ook al omdat men af en toe zowaar durft af te wijken van het slopende gematigde tempo dat de (overigens goed geconstrueerde) liederen van deze band doorgaans beheerst.

Opwinding

Zo vormt Midnight Kings een nastrevenswaardige energieke uitschieter. Dat nummer laat ook goed horen dat grossieren in clichés geen probleem hoeft te zijn, als je er maar voor zorgt zoveel opwinding op te bouwen dat de luisteraar onvermijdelijk meegesleept wordt.

Daartegenover staan echter teveel echt saaie momenten (zoals het eerste stuk van The Last Frontier) om dit album tot een aanrader te maken voor mensen die niet al totaal verknocht zijn aan (licht progressieve) AOR. Kortom; enkel te consumeren door onverbeterlijke genrefanaten.


Magnum speelt op 5 april in de Biebob in Vosselaar (B).