Zoals het er naar uitziet blijven de 48 van de staten van de VS onderbelicht in het repertoire van Sufjan Stevens.

Michigan en Illinois ontvloeide zijn pen nog, maar na het meesterlijke Come On Feel The Illionoise ging de deksel op het project en – opvallend genoeg – op de hoge productie snelheid van de Amerikaan. Naar eigen zeggen was hij zijn eigen muziek beu, had hij de banjo wel gehoord.

Dit jaar is echter de banjo weer de kast uit getrokken, samen met wat trompetten, een koor en een goede gevulde orkestbak. All Delighted People was daar dit jaar de eerste uiting van. Al in augustus werd dit werk uit het niets op bandcamp als download aangeboden.

Bombast

Opent met All Delighted People (Original Version) valt Stevens meteen met de nodige bombast de kamer binnen. Twaalf minuten lang wordt met grootsheid geworpen in wat lijkt een minirock opera rondom het zinsdeel “Hello darkness my old friend” uit Simon and Garfunkel's Sound Of Silence.

Twaalf minuten die onder al de orkestratie ook de indruk wekken uit meerdere aan elkaar geplakte nummers te bestaan. Voor de minder geduldige onder ons een behoorlijke zit, net als de “ingekorte” Classic Rock Version later op de plaat. Maar daarmee niet minder pakkend.

Gitaareruptie

Moeilijker is dan de afsluiter Djohariah, een zeventien minuten durende gitaareruptie. Laagje voor laagje in elkaar geknutseld zoals we van Sufjan Stevens gewend zijn, wordt de luisteraar hier in een jam tussen Neil Young en Pink Floyd haast trippend de plaat uit gedragen.

Aanzwellende koortjes, repetitieve blazers en een fikkende gitaar in een intro van tien minuten. Stevens in zijn meest rockende vorm.

De vijf liedjes tussen deze drie epische werken zijn kleinere bouwwerkjes, die de folk en elektronische kant van de mans oeuvre uitlichten. Even goed tekenen dat Stevens nog lang niet het dak van zijn kunnen heeft bereikt. Stuk voor stuk uitingen van zijn meesterschap in liedjesschrijven.

Schoonmaak

Neemt niet weg dat gaande weg de plaat de indruk ontstaat dat de kast nog geleegd moest voor dat hij verder kon met nieuw werk. Een echte samenhang is namelijk niet in deze plaat te herkennen.

Het is een totaal aan 60 minuten (wat een EP heet te zijn) genieten, maar geen eenheid. Dat zijn we van de normaal gesproken thematisch werkende Sufjaan Stevens wel anders gewend. Maar wie zoveel schoons in de kast heeft liggen, mag die ook wel eens leeg gooien in de publieke ruimte.

7/10