Hij draagt graag grote hoeden, rijdt in de duurste sportwagens, vliegt rond in een helikopter, maar is toch niet van koninklijke bloede; Jason Kay van Jamiroquai. Dat hij wel de ongekroonde koning van de acid-jazz is, bewijst hij na vijf jaar opnieuw op Rock Dust Light Star.

In 1993 brak Jamiroquai door met Emergency On Planet Earth, dat onmiddellijk goed gewaardeerd werd in Nederland en zelfs de Britse albumlijst topte. Eind jaren ’90 scoorde de man met de gekke hoeden wereldhits met Virtual Insanity, Deeper Underground en Canned Heat.

Jamiroquai sloot zijn succesvolle periode tussen 1992 en 2005 af met het Best Of-album High Times, tevens zijn laatste voor Sony Music. Na vier jaar stilte keren Jay Kay en consorten terug met het zevende album Rock Dust Light Star op Mercury.

De Britse funkband werkt voor het eerst samen met producers Charlie Russell (Kylie Minogue, Madonna, George Michael) en Brad Spence (Radiohead, Coldplay, Stereophonics), dat Jamiroquai voorziet van een stevigere sound.

Gemiddeld

Titeltrack en albumopener Rock Dust Light Star gaat van start als een gemiddeld Jamiroquai-funknummer. Halverwege gaan de gitaren echter een tandje harder. Ook de vertrouwde discogeluiden keren terug op White Knuckle Ride, met de nodige elektronica.

De saxofoon krijgt vrijspel in het soulvolle Smoke And Mirrors. All Good In The Hood is een discostamper van het kaliber Cosmic Girl, met een baslijn waar Chic jaloers op zou zijn. Blues en gospel vinden hun weg op het album via Hurtin’, waarop elektrische gitaar prominenter aanwezig is dan voorheen bij Jamiroquai.

Onmiskenbaar

Blue Skies is een mooie soulballad, waarbij Jay Kay vocaal wat doet denken van Mick Hucknall van Simply Red. Meer georkestreerde soul op Lifeline en Two Completely Different Things. De invloed van Stevie Wonder is op dit laatste nummer (wederom) onmiskenbaar.

Vlotte discotrack She’s A Fast Pretender bevat een gitaarrif die lijkt op die uit Stevie Nicks Edge Of Seventeen en een van Michael Jackson afgekeken percussiestuk. Jamiroquai blijft in die tijdsgeest hangen, met het Kool & The Gang-achtige Goodbye To My Dancer.

Verrast

Mierzoete soulballad Never Gonna Be Another hangt van clichés aan elkaar. Toch verrast Jamiroquai nog aan het slot van Rock Dust Light Star, met het aan psychedelische rock grenzende Hey Floyd.

Geheel onverwacht komt Jamiroquai terug met een album dat – in tegenstelling tot zijn voorgangers A Funk Odyssey en Dynamite – niet gewoon heel erg degelijk is, maar erg sterk. Rock Dust Light Star is niet vernieuwend, maar wel bijna net zo verfrissend als Emergency On Planet Earth en Travelling Without Moving.

8/10