Bands met dinosaurussen vergelijken is altijd riskant. Een beeld van achterhaaldheid en roestigheid zou kunnen ontstaan. Bij Monster Magnet is dat echter toch onvermijdelijk.

De band klinkt zijn hele bestaan al groots en zwaar, een stonerrockmastodont eindeloos verliefd op de jaren ’70 spacerock. En dat doen ze al langer en beter dan al die anderen.

Niets lijkt de band te kunnen stoppen. Frontman Dave Wyndorf klinkt zelfs beter dan ooit, dit ondanks zijn overdosis een paar jaar terug.

Zijn stem bespeelt nu een breder bereik, van de hoge geplaatste schreeuw tot bekende diepe bariton. Van de spacelord, tot de eenzame crooner.

Ambitieus

Het achtste album van de band uit Jersey is ambitieuze, zware, slepende recht voor je raap rock. Na op plaat (nooit live) naar een commerciëler geluid te zijn gedreven, lijkt de band met Mastermind het hoofd er naar te hebben gezet om hun grootste en krachtigste album tot op heden te maken.

De band klinkt extra gedreven. Herinneringen aan Deep Purple, Hawkwind, The Stooges en Black Sabbath vlammen door het album dat opknalt met de molotovcocktail Hallucination Bomb. Gevolgd door een andere drumgedreven up-tempo kraker, Bored With Sorcery.

Massief

Het gitaarwerk van Mundell en Caivano wordt opgetild door een knisperende en fuzzy productie. De teksten gaan van treurige onderwerpen tot futuristische ruimte tirades en liefdesverklaringen aan comics. Alles samen een massief en macho geheel.

Helaas werkt de spanning niet voor de volle twaalf nummers. De single Gods And Punks is het makkelijkste én slechtse nummer dat de band had kunnen kiezen. Luid, maar al te vaak zo gedaan.

The Titan Who Cried Like A Baby is bijna een Nine Inch Nails stuk, volledig zwevend in het donker. En het semi-akoestische Ghost Story is bijna overbodig na het bombastische When The Planes Fall From The Sky.

Krachtig

Mastermind is niet Monster Magnet’s beste album. Maar het is een goed, krachtig en overtuigend album. Het typische geluid van de band leeft, en krijgt een kleine injectie van wat nieuwe invloeden. Zoals te verwachten bij deze jongens krijg je geen draai van 360 graden.

Dit is de muziek waar zij van houden en die ze al jaren maken. Zij die Dopes Of Infinity of Powertrip als het beste werk beschouwen zullen ook hier op neerkijken, en weer roepen dat Kyuss toch beter is. Geheel onterecht.

7/10