Perquisite – Across

Across is de eerste soloplaat van Perquisite na de muzikale breuk met Pete Philly. Het duo besloot vorig na twee succesvolle albums beiden hun eigen weg te gaan, en de Amsterdamse producer is nu de eerste om te komen met een album waarop de ander ontbreekt.

Om deze plaat te maken, heeft Perquisite samengewerkt met de fine fleur van de Nederlandse muziekwereld, en dat is te horen. Het resultaat is namelijk net zo divers als het aantal gastmuzikanten waar mee is samengewerkt.

Van Janne Schra (Room Eleven) tot Torre Florim (De Staat), Tjeerd Bomhof (Voicst – op deze cd onder de naam Dazzled Kid) tot Cato van Dijck (The Souldiers) leveren hun bijdragen op dit solodebuut.

Meest opvallende naam is die van oudgediende Henk Hofstede. De voorman van The Nits doet in Time een prachtig duet met Bomhof, een van de hoogtepunten op de plaat. Helaas wordt dat aan beide zijden geflankeerd door minder geslaagde coöperaties.

Circus

Met name het nummer Bottomline waarin Cato van Dijck de vocalen op zich neemt. Een wild circusnummer dat het meest iets wegheeft van Moloko, maar nooit echt uit de verf komt.

Daarmee ook het zwakste moment tussen op deze langspeler, waar het mechanische Dead Souls met Florim voornamelijk erg uit de toon valt met de rest van de plaat.

Dat wordt echter vakkundig recht getrokken met opvolger Machine. Zwoel en sensueel verleidt Janne Schra de luisteraar in een muzikaal pallet dat een jazz benadering van The xx lijkt. Een nu-jazz lijn die in Too Late fijn wordt doorgezet.

Productie

Melancholie, nu-jazz, jazzhop, maar vooral de zeer gedegen productie vormen de lijm die dit album aan elkaar plakt. Met zoveel gastmuzikanten is het geen verrassing dat de plaat veel verschillende geluiden kent, en ergens zelfs iets weg heeft van een compilatie-album.

Wel een sterke verzamelaar, die dan aan Dubstar, dan aan Pizzicato Five of aan Outside refereert maar wel altijd met een frisse neus naar de fusie van jazz, funk en trip hop.

Met Across bewijst Perquisite dan ook vooral een goede producer te zijn. In alle liedjes krijgen de gasten alle ruimte om hun eigen ei te leggen die Perquisite vervolgens aan elkaar produceert.

Dit haalt het beste in de muzikanten boven, creëert diversiteit maar breekt ook een beetje de albumeenheid. Maar misschien is dat slechts zout voor de slakken.

7/10

Lees meer over:

NUwerk

Tip de redactie