Tien jaar na de opkomst van nu-wave komt Interpol met een vierde plaat, simpelweg Interpol getiteld. Kan de band nog verrassen?

Interpol was tien jaar geleden de eerste in een stroom van nu-wave bandjes.

Turn On The Bright Lights uit 2001 geldt nog steeds als staalkaart van dit genre, opvolger Antics was een ietwat slap aftreksel van dat debuut maar de derde plaat Our Love To Admire bood weer mooie aanknopingspunten voor het vervolg van het oeuvre van deze New Yorkers.

Direct na de opnames van deze vierde plaat besloot bassist en bandicoon Carlos D op te stappen. De gevolgen van deze ogenschijnlijke aderlating gaan zich pas laten gelden tijdens de tour en een volgende plaat, want Carlos D schreef en speelde nog volop mee voor dit album.

Uitgesponnen

De voor Interpol zo kenmerkende galmende gitaren en de aan Joy Division’s Ian Curtis schatplichtige zang van Paul Banks domineren ook op dit nieuwste album. Maar de tegendraadse bas en stuwende drums van de eerste plaat lijken een steeds minder prominente rol te spelen.

Alsof afsluiter Lighthouse van het vorige album als blauwdruk is gebruikt beginnen veel liedjes met lang uitgesponnen zanglijnen over kabbelende gitaarakkoorden. Dat wordt extra benadrukt doordat de drums vaak een minimale rol spelen of pas halverwege een nummer invallen.

Hooks

Er staan genoeg aangename, typische Interpol-liedjes op deze vierde langspeler. Vooral de eerste helft van de plaat is sterk, maar verder ligt het tempo laag en missen veel nummers de echt goede ‘hooks’. Uitzondering is Barricade, dat met iets meer pit gelijk opvalt.

Interpol is niet de cd waarmee de New Yorkers een nieuw publiek gaan aanboren of waar de liefhebbers steil van achterover gaan slaan, het is niets meer of minder dan een degelijke toevoeging aan een fijn repertoire. Te hopen valt dat de band het gemis van haar bassist goed opvangt en dan net als eerder een gemiddelde plaat door een sterke laat volgen.

7/10

Interpol speelt 21 november in de HMH in Amsterdam.