Als het septembernummer van Vogue meegaat in de muzikale ontwikkelingen van het afgelopen jaren, dan staat dit kilo’s zware tijdschrift vol met kledinglijnen die voortbouwen op de eindjaren ’80 en begin ’90.

En bij de presentatie van de modebijbel kan Dead Confederate de muzikale aankleding verzorgen.

Sugar, het tweede album van het vijftal uit Georgia, lijkt een samenvatting en samenvoeging van hoogtepunten uit deze periode in de muziekgeschiedenis.

My Bloody Valentine, Sonic Youth en Nirvana tot Oasis zijn in zekere zin terug te horen in de tien nummers op deze plaat.

Retro

Hoewel de geest van die jaren voortdurend door de plaat waart, is Sugar niet simpelweg te bestempelen als een retro-plaat. Vanaf de dreigende opener In The Dark klinkt de band oprecht en eerlijk, een frisse wedergeboorte van een verloren gewaand geluid.

De inzet van John Agnello (Sonic Youth, Dinosau Jr.) als producer heeft daar zeker zijn steentje aan bij gedragen.

Hij legt een gruizig laagje over het geluid dat werkelijk aansluit bij de noiserock en de zogenaamde “grunge”bands waar Dead Confederate op voortbouwt. Daardoor klinkt Dead Confederate fris en bekend tegelijkertijd.

Toch is het juist dat bekende dat soms de wenkbrauwen doet fronsen. Zo zijn de gebroeders Gallagher wel heel erg nadrukkelijk aanwezig in Run From The Gun, lijkt wijlen Cobain co-writer van Father Figure en klinkt Giving It All Away als een outtake uit het album Smeared van Sloan.

Spanningsboog

Dat is echter nergens echt storend. Vooral omdat het schrijvers duo Morris en Senn, die beide een gelijk gewicht hebben in de bijdrage, in staat is om een voortdurende spanningsboog over de nummers te leggen. Maar ook omdat er een nieuw element in wordt verweven.

Zo wordt niet sec jaren ’90 geinspireerde noiserock gespeeld, maar wordt er een likje van de rootsrock van bands als My Morning Jacket en Band Of Horses doorheen gewoven.

Baardrock

En daar zit hem het eigen in het geluid van Dead Confederate, de baardrock die in de blender van shoegaze, noiserock en “grunge” is meegedraaid. Op Sugar zit het nog ver naar achter in de mix, maar net duidelijk genoeg om zich te onderscheiden.

En dat, buiten dat het album vol liedjes staat waar je graag de ogen even bij sluit om in weg te zakken, maakt dit een album dat meer dan de moeite waard is. Meegaand in de heersende muziekmodetrend, maar eigen genoeg voor een goede plek in het septembernummer van Vogue.

7/10