Met Friend And Foe leverde het trio Menomena een van de betere platen uit 2007 af. Experimenteel, gewaagd en toch enorm poppy. Bij Mines, de opvolger van dit prachtwerkje, zijn de verwachtingen dan ook hooggespannen.

En zo kan het dat een plaat én oorstrelend én een teleurstelling tegelijkertijd kan zijn. Hoewel Mines op geen enkele wijze een slechte plaat genoemd kan worden, hij staat immers vol met kunststukjes zoals je mag verwachten van deze drie liedjesschrijvers, wordt het niveau van de voorganger zelden gehaald.

Maar het blijft Menomena. Het trio dat zijn eigen software ontwikkelt, in staat is om in een totale democratie als band te fungeren en met elke plaat precies op de scheidslijn tussen pop en gekheid weet te balanceren.

Popliedjes

Voor de toevallige toehoorder is Mines een plaat met meerdere pakkende popliedjes. Vrijwel elk nummer heeft een hoek die grijpt, sommige zelfs zo sterk dat ze zich voor de eeuwigheid in het geheugen lijken te behoren. Dirty Cartoons is zo’n nummer.

Als klein rollend steentje boven aan de berg beginnend, maar uiteindelijk aan de bodem in een lawine met alle meegesleepte begroeiing over je heen stort. Maar wel een waarin alle details te horen zijn.

Details

En dat is precies wat het mooie aan Menomena – en dus ook aan Mines – is. De details in productie, in geluid. Elk toontje, gitaarloopje, klikje, de toevoeging van xylofoon zo precies gezet en uitgewerkt dat je alles afzonderlijk, maar nooit overheersend hoort.

Kleine verschuivingen in ritmiek die je net even op het verkeerde been zetten, maar wel in de ban van het nummer houdt. Alles lijkt als bij toeval te gebeuren, maar wel altijd op precies het juiste moment.

Studio

Voor Menomena is de studio niet zomaar een plek om wat muziek op te nemen. In navolging van studiopioniers, als Pink Floyd, Beach Boys en Brian Eno, is de studio een zoveelste instrument voor de band om te gebruiken. En dat doet het drietal.

Elk gaatje is opgevuld, maar nooit ten koste van de composities. In elke hook zit een mogelijke verrassing. Zo kent het ruigste nummer (Taos) ook meteen een rustigste stuk van de plaat, maar dat rustige stuk wordt even makkelijk weer opzij gezet door een stevig koor.

Mines is daardoor ook geen plaat die meteen goed valt, elke luisterbeurt ontvouwt zich meer voor de luisteraar. Dat is echter geen probleem, want het is ook een plaat die je graag vaker draait. En blijft draaien.

8/10