Bij een tekort aan serotonine is Prozac geen ongebruikelijk medicijn. Voor een extra dosis ervan kun je beter luisteren naar het derde album van de Engelse band Mystery Jets; Serotonin.

Het vijftal uit West-London was in 2006 even het snoepje van de week van de Britse pers met hun uitstekende debuutalbum Making Dens en de hiervan afkomstige singles You Can’t Fool Me Dennis en The Boy Who Ran Away.

Voor het tweede album Twenty One riep Mystery Jets de hulp in van danceproducer Erol Alkan (Klaxons, The Long Blondes, Boys Noize) en rockproducer Stephen Street (The Smiths, Blur, Kaiser Chiefs) om zijn moderne britpopsound uit te bouwen.

Serotonin is geproduceerd door Chris Thomas, die reeds een lange en indrukwekkende carrière achter de rug heeft. Zo was hij als producer verantwoordelijk voor Never Mind The Bullocks van Sex Pistols, Kick van INXS en Different Class van Pulp. Ook werkte hij mee op de White Album van The Beatles.

Model

Die invloed van Thomas wordt al meteen duidelijk op de ruim vijf minuten durende opener Alice Springs, waarvoor Pulp en The Beatles model gestaan lijken te hebben. Popballad It’s Too Late To Talk refereert aan Alan Parsons Project, Super Furry Animals en Yes.

Geflirt met progrock lijkt echter eerder incidenteel dan een bewuste keuze. Zo zijn The Girl Is Gone, Show The Light en de door Paul McCartney beïnvloede single Flash A Hungry Smile exemplarisch voor de catchy britpop van Mystery Jets.

Uitgekiend

Even zo pakkend is Dreaming Of Another World, waarop Mystery Jets zijn uitgekiende songconstructies koppelt aan een U2-achtig arrangement met een synthesizerrif die geleend zou kunnen zijn van A Flock Of Seagulls.

Beide bands keren als inspiratie terug op respectievelijk Waiting On A Miracle en Melt; tevens twee van de zwakkere nummers op tekstueel gebied. Op Serotonin is weinig ruimte voor experiment, met uitzondering van de lange, bijna epische afsluiter Lorna Doone.

Treffend

Serotonin is van begin tot eind een boeiende popplaat, waarop gitaren (anders dan op de vorige twee albums) een ondergeschikte rol spelen. Dit album is een treffend voorbeeld van hoe een producer en een band elkaar vinden en elkaar versterken.

Met producers als Stephen Street (op Twenty One) en Chris Thomas (op Serotonin) die zich achter de band scharen, is er in ieder geval al de verdiende erkenning van de mensen uit het vak. Zelfs als het commerciële succes van Mystery Jets nog even op zich laat wachten.

8/10