Vier jaar na het zeer goed ontvangen The Last Resort is Trentemøller terug met zijn tweede echte langspeler. Into The Great Wide Yonder tapt gedeeltelijk uit hetzelfde vaatje, maar haalt het niveau van de bejubelde voorganger niet.

De basis is nog steeds hetzelfde. Dat wil zeggen; de nummers zitten nog steeds verpakt in donkere melancholie en lenen zich als geen ander om goed bij weg te dromen.

Maar verder is deze plaat een behoorlijke stijlbreuk ten opzichte van The Last Resort. Trentemøller maakt de stap van dansvloer naar huiskamer en doet het op Into The Great Wide Yonder een stukje rustiger aan.

Gitzwart

Dat betekent echter niet dat hij ineens geen goede nummers meer maakt. Het album begint met de donkere opener The Mash And The Fury, dat zeven minuten lang als een gitzwarte wolk boven de cd-speler hangt.

Op het tweede nummer, dat ook een lieve zes minuten duurt, is er al plaats voor een zuchtende zangeres om het wat luchtiger te maken. Van dreunende synthesizers tot slechts een hele lichte drumlijn; Sycamore Feeling bestrijkt in één nummer nogal wat verschillende aspecten van Trentemøllers stijl.

Optimist

Maar het zijn wel de nummers met gastvocalisten die er bovenuit steken. Al is het maar omdat de donkere muziek van Trentemøller na een uur draaien zelfs de meest fervente optimist in een dal weet te krijgen.

Ook Silver Surfer, Ghost Rider Go!!! is een welkome verrassing. Een nummer dat niet in melancholie verzopen wordt, maar uptempo is en met een beetje knutselwerk zo de dansvloer op kan.

Lang

Into The Great Wide Yonder niet de gedroomde opvolger van The Last Resort. Op een paar fijne uitschieters na is het album vooral een erg lange zit. Daar veranderen de zuchtmeisjes en een uptempo uitschieter niets aan.

Misschien is Trentemøller klaar met de discotheken en is Into The Great Wide Yonder het album waarmee hij dat afscheid inzet. Deze kant van de Deense muzikant is het in ieder geval net niet. Dan toch liever zijn clubkant.

6/10