Het is even wachten geweest op een album met werkelijk nieuw Nevermore materiaal, maar nu het dan eenmaal zover is, heb je ook zeker wat.

Bijna vijf jaar na This Godless Endeavor keren de Amerikaanse metaalexperts terug met een schijf van kenmerkend hoge kwaliteit, die vooral op vocaal vlak zowaar enkele verrassingen bevat.

Eigenlijk hoef je deze plaat maar enkele minuten te beluisteren om tot de conclusie te komen dat we hier met een klasse album te maken hebben.

De superstrakke ritmesectie, het schijnbaar moeiteloos uitgevoerde, virtuoze klassiek metalen gitaarspel van Jeff Loomis, de ijzersterke strot van voorman Warrel Dane en niet te vergeten de pakkende nummers waarin deze gegoten zijn.

Alles aan deze schijf draagt het vertrouwde Nevermore kwaliteitsstempel. Iets anders viel ook niet te verwachten, want deze band heeft feitelijk nog nooit een zwak album uitgebracht (hoogstens schortte er wel eens wat aan de productie).

Anders

Een zuivere herhalingsoefening is dit album echter gelukkig niet. Hoewel het album over het geheel genomen de bekende Nevermore-sfeer ademt in zijn combinatie van technisch hoogstaande ‘klassieke’ metal met onheilspellende, meestal maatschappijkritische thema’s, klinkt The Obsidian Conspiracy toch duidelijk anders dan zijn voorgangers.

Dat zit ‘m vooral in de soms zwaardere, minder melodische zang van Dane, die hij al bij opener The Termination Proclamation inzet. Tijdens het daaropvolgende Your Poison Throne brult hij zelfs herhaaldelijk “rise!” in een soort van thrash/groove stijl die we hem nog niet eerder hebben horen gebruiken.

Compact

Het past goed bij het gedrongen karakter van deze schijf als geheel, die weliswaar net zoals voorgaande platen de nodige melodieuze en zelfs naar ballades neigende liederen kent (bijvoorbeeld Emptiness Unobstructed en The Blue Marble And The New Soul), maar waarop nauwelijks uitgesponnen composities te vinden zijn.

Meer kenmerkend voor deze plaat zijn de zwevende tonen en onrustige groove van And The Maiden Spoke, de complexe opbouw van She Comes In Colors en het rappe tempo en abrupte einde van agressieve afsluiter The Obsidian Conspiracy (waarin met de frase “suffer the children” nog even snel een onverwachte hoofdknik naar Napalm Death (!) wordt gegeven). Het vormt een passend slot bij een compact maar enerverend album.

8/10