Muziek die met elke toon in je ziel krast, Damien Jurado maakt het al jaren. De laatste jaren heeft dat zelfs een aantal haast onopgemerkte meesterwerkjes opgeleverd, zoals Where Shall You Take Me? en And Now That I Am In Your Shadow.

Jurado grossiert hierop in donkere teksten over slepende indiefolk in haar kaalste vorm.

De eerste vier nummers van Saint Bartlett wijken echter af van deze minimalistische aanpak. Labelgenoot Richard Swift heeft in de productie de ruimte gekregen om als een kleine Spector lagen om de anders zo spaarzame Jurado heen te leggen.

Meteen bij binnenkomst in Saint Bartlett valt al op dat er iets nieuws gaande is, handgeklap, Damien Jurado die zichzelf in een koortje beantwoordt. Swift zit te experimenteren met de knoppen, een zeer prettig experiment, terwijl Jurado dezelfde tekstuele ellende als altijd neerlegt.

Koortjes

De twee begeven zich in de doo wop-koortjes van de jaren ’40, aangevuld met melodramatische strijkpartijen. In Arkansas lijkt zelfs de piano en drums zo uit de jaren ’60 pop te zijn geïmporteerd.

Damien Jurado bewandelt nieuwe landen, en met succes. Wellicht is dit de friste mistroostigheid ooit opgenomen, die haar hoogtepunt vindt in Kansas City wanneer Jurado werkelijk losgaat.

Maar, om in ouderwetse vinyltermen te blijven, deze nieuwe aanpak geldt alleen voor kant A. Als Saint Bartlett eenmaal is omgedraaid, zijn de Spectorlagen aan belletjes, strijkers, echoënde piano’s en galmende koortjes verdwenen.

Minimalistisch

Terug is de minimalistische Jurado, zoals we die kennen van de negen voorgaande platen. Alleen in Beacon Hill, het voorlaatste nummer, wordt dan nog teruggevallen op de nieuwe aanpak.

Op zich niets mis mee, want Jurado is een liedjesschrijver die de dikke studiojas die Swift hem geeft op de eerste nummers niet perse nodig heeft. Maar wel verrassend. Hoewel de kaalheid precies is wat je van Jurado verwacht, verwacht je het niet meer op deze plaat.

Een stukje scheuren als Neil Young, een beetje spelen met statisch- en omgevingsgeluid op de achtergrond. Maar vooral weer heel sober. Maar wel een soberheid waarin de chemie tussen Swift en Jurado is terug te horen.

Breuk

En juist daardoor niet minder, maar wel een breuk in de plaat. Het lijkt haast alsof twee opvolgende EP’s tot een album zijn gemaakt.

Die kritiek loslatend bevat de plaat wel weer de nodige nummers die precies doen wat je bij Jurado verwacht. Bij elke luisterbeurt krassen zij als een flinterdun mesje, streepje voor streepje, steeds dieper in je ziel. Jammer alleen dat Jurado niet voor twee kanten in nieuw muziekland is verbleven.

8/10