Met Omen zijn we alweer toe aan het zevende Soulfly album, maar wie dacht dat Max Cavalera en co. ondertussen wel wat wijzer en rustiger zouden zijn geworden, heeft het mis.

De nieuwe schijf klinkt ouderwets direct en agressief, met een naar hardcore neigende intensiteit.

Opener Bloodbath & Beyond valt muzikaal al meteen met de deur in huis met een felle hardcoreriff en drumgeratel even subtiel als de titel doet vermoeden. Met een bruut gebruld “the river runs red” grijpt Cavalera de luisteraar bij de kladden om hem de volgende veertig minuten niet meer los te laten.

Van de tribale en nu-metal invloeden die de frontman aan het begin van zijn Soulfly carrière beheersten, is nauwelijks meer iets terug te horen. Sepultura’s klassieker Chaos A.D. is een meer voor de hand liggend referentiepunt voor zijn verse muzikale nageboorte in zijn combinatie van metalen techniek en hardcore gevoel.

Bloederig

Waar dat album echter duidelijk politiek geladen was, tapt Omen met titels als Jeffrey Dahmer en Off With Their Heads onmiskenbaar uit een bloederiger vaatje. Bovendien wordt de aandacht hier niet zozeer getrokken door ritmisch bijzonder drumwerk, maar eerder door hakkende riffs en de imponerende gitaarsolo’s van Marc Rizzo.

Deze is in staat tot uiterst vingervlugge melodieuze creaties, maar tovert bijvoorbeeld in Lethal Injection ook allerhande vreemde digitale effecten uit zijn instrument die sterk aan computers doen denken.

Divers

Ondanks het feit dat de eerste tien nummers continu voortrazen, slaagt deze schijf er toch in tamelijk divers te klinken. Dat zit ‘m in de details, zoals de ritmische brug in de opener, de gastvocalen van Greg Puciato (The Dillinger Escape Plan) tijdens Rise Of The Fallen en Tommy Victor (Prong) op Lethal Injection, het akoestische einde van Vulture Culture en natuurlijk voornoemd veelzijdig snarenwerk van Rizzo.

Bovenal zijn het echter de onmiddellijk aansprekende en memorabele riffs die ervoor zorgen dat ieder lied zich individueel in de hersenschors vastzet.

Tot slot is er na al dat geweld nog een kalmerende en sfeervolle instrumentale uitleiding in de gedaante van Soulfly VII, een compositie die niet iedere metaalfanaat op waarde zal weten te schatten, maar die zonder meer een mooi contrast vormt met het voorgaande geram. Een atypisch einde van één van de betere harde schijven van het jaar.

8/10

Soulfly speelt op 7 juni in Watt in Rotterdam.