Negen jaar zijn er voorbij gegaan sinds de laatste plaat van Stone Temple Pilots en deze nieuweling. In de tussentijd heeft zanger Scott Weiland zijn tijd gevuld met de reclassering en Guns N’ Roses spin off Velvet Revolver.

Die band verliet hij echter begin 2007 weer om in 2008 terug te keren naar zijn oude vrienden. Van deze wederopstanding is Stone Temple Pilots het eerste wapenfeit.

Maar zij die zich het debuut van de band, Core, nog kunnen herinneren, zullen echter weinig van de band in het zesde album herkennen.

Eigenlijk is alleen de klank van de stem gelijk gebleven. De mix van Pearl Jam en Alice In Chains, waardoor het door de critici werd uitgespuugd als slechts een kopie en door het grote publiek omarmd als grootse band, is ver naar de achtergrond geschoven.

Gedegen

In plaats daarvan is er uitgeweken naar de gedegen rock, classic rock. Het is nu meer een botsing tussen David Bowie en Aerosmith dan iets anders. Hier en daar horen we nog een onverwachte gruizige grungeriff voorbij komen, maar dat alles in de jas van stadionrock.

Met al het gekibbel tussen Steven Tyler en zijn bandgenoten, lijkt Stone Temple Pilots zich klaar te maken om als stopverf dat gat te gaan vullen. Op deze eigen-naam-dragende-comebackplaat zijn de ruige randen dus weggeschaafd. Velvet Revolver-rockaspiraties hebben zijn weerslag gehad op Weiland en kornuiten.

Productie

Het resultaat is veel standaard rock neigend naar pop, waar af en toe nog een naklank van de eerdere albums in doorechoot. En dat dan gedegen en stevig gedaan, met een productie die staat als een huis.

Het is dan ook die productie die de plaat maakt, en Weiland’s typische vocalen, maar verder is het album vrij standaard. Nummers die meteen bekend in de oren klinken, die meteen meegezongen kunnen worden.

Maar had iemand tien jaar terug gezegd dat je ooit kon linedancen op Stone Temple Pilots, dan werd er heel erg hard gelachen. Nu kan dat toch werkelijk op bijvoorbeeld Hickory Dichotomy.

Zomerhit

Maar hoe gedegen, behoudend en standaard dan ook, de heren leveren wel een plaat af die rockt. Weliswaar niet meer op de wijze van bijna twintig jaar geleden.

Toch, Dare If You Dare of Cinnamon zouden zo een zomerhit kunnen worden die Stone Temple Pilots weer helemaal terug op de kaart zet.

6/10