Wie Francis Rossi zegt, zegt Status Quo. Logisch, want deze twee namen zijn al ruim veertig jaar onlosmakelijk met elkaar verbonden. Met One Step At A Time probeert Rossi het zonder zijn kompanen van The Quo.

Niet dat we iets rigoureus anders hoeven te verwachten. In tegendeel zelfs, veel van de liedjes op dit tweede soloalbum van de Status Quo-zanger zijn niet opgenomen of niet uitgebrachte nummers die hij voor de band schreef.

Het eerste soloalbum van Francis Rossi dateert alweer uit 1996. Dat was King Of The Doghouse, uitgebracht door Virgin Records. Een flop, vandaar dat Rossi zich nu pas aan een opvolger waagt.

Schoenmaker

Waar King Of The Doghouse niet direct herkenbaar was als een album van Rossi, met zelfs enkele Jackson Browne-achtige nummers, hanteert Rossi nu het principe 'schoenmaker blijf bij je leest'.

Binnen de scherp omkaderde stijlgrenzen van Status Quo pasten veel van deze liedjes niet, zo vond de band, dus Rossi koos ervoor ze op te nemen onder zijn eigen naam. 

Afvallers

Dat klinkt bijna alsof het hier gaat om een album met 'afvallertjes' of enorm afwijkende nummers. Geen van beide is het geval; Rossi blijft steken bij dezelfde drie akkoorden die we al vier decennia van hem horen.

Het album opent met Sleeping On The Job, dat wel speciaal voor dit album geschreven is. Toch is het geen nummer dat specifiek uitblinkt tussen de andere tracks. De door Guy Johnson geschreven rockballad One Step memoreert aan de succesperiode van Status Quo in de jaren '80.

Chris Rea

Het eveneens nieuw geschreven Here I Go is Quo 2.0.. Crazy For You was eigenlijk bedoeld voor Status Quo, maar de band vond het te veel klinken als iets van Chris Rea. Dat klopt, want het lijkt veel op Rea's hitje Let's Dance.

Het album krijgt een persoonlijke stempel door het door zoonlief geschreven Rolling Down The Road. Tallulah's Waiting, het beste nummer op dit album, gaat over zijn dochter die wacht tot papa terugkomt van het oneindige touren.

De soloversie van Caroline is een overbodige toevoeging op een album dat toch al moeilijk te onderscheiden is van een Status Quo-plaat. Gemiste kans, want King Of The Doghouse bood enkele prima popliedjes. One Step At A Time is een stapje terug.

6/10