De oceanen mogen rusteloos zijn, maar niets is slechts grijs in de wereld van CocoRosie. De koninginnen van de freakfolk zijn terug, net zo freaky en puur als we ze kennen.

De nomadische zusters Bianca (Coco) en Sierra (Rosie), momenteel woonachtig in New Mexico, hebben de afgelopen jaren intensief rond de wereld getourd en lijken onwillig ergens te settelen.

Drie jaar, een single, een EP en een nieuw label (Sub Pop) zijn voorbij sinds de laatste plaat en de opvolger is niet wereldschokkend.

Formule

Nog steeds spelend met mannenkleding en nepsnor, is ook de muzikale formule in niets veranderd. De ene levert de engelachtige sopraanvocalen, de ander rapt met een kinderlijke draai.

Dit alles binnen een ambiance van spaarzame en vaak beangstigende melodieën van gemanipuleerde kinderinstrumenten en breakbeats. Uiteraard ook weer met de onverwachte veranderingen en geluiden. Pop, opera, chanson, hiphop en rock, allen gemixt tot één geheel.

De meeste liederen worden gedreven door de piano. Daar waar de trage stukken manke ballades zijn en de snellere nummers nog vreemdere mixen maken.

Triest

Amerikaanse indianenritmiek en melodie dragen het bedwelmende Smokey Taboo. De titeltrack klinkt zoals het zou moeten met die titel, als grijs, metallic, donker water. Ook donker en triest klinkt Undertaker, waar het verdriet van afdruipt. Even als R.I.P. Burn Face een vlucht door dik, glinsterend water is.

Maar eigenlijk is al vanaf de huilende opener Trinity’s Crying duidelijk dat dit de sfeer zou zijn. Rokerig, speels, maar met een constante aan melancholie, en uiteraard betoverend en verontrustend. Zoals de recontrsuctie van het kinderrijmpje Hopscotch, dat wordt verzonken in zware beats.

Grey Oceans is in alles het donkere en vreemde sprookje dat we mogen verwachten van de vrolijk gestoorde gezusters. Het klinkt oriëntaals en exotisch. Zelfs de soberdere nummers hebben dat niet-van-deze-wereld gevoel in zich.

Organisch

Hun magie klinkt organisch, zelfs als het werk het resultaat is van een collage. Het is geen easy-listening, maar evengoed uitnodigend.

Na vier langspeelplaten is het verrassingseffect van CocoRosie weliswaar verdwenen, maar het geluid wordt steeds verder geperfectioneerd. Een duo dat niet opgroeien wil, maar waar de vraag is of we die verandering eigenlijk wel willen.

7/10