Het Canadeese über-indiecollectief Broken Social Scene is terug met hun vijfde album. En het moet worden toegegeven, de band is het bewijs dat onafhankelijkheid met een creativiteit die van alle markten thuis is haar vruchten af kan werpen. Tenminste, als je ook het talent hebt.

De band van Brendan Canning en Kevin Drew heeft al vele stempels gekregen. Van barokpop tot droompop en zelfs artrock, allen even waar en niet relevant op hetzelfde moment.

De voortdurend wisselende groep van artiesten komen allen uit op zichzelf zeer goede bands, zoals Feist, Metric, Do Make Say Think en Stars. En daarmee even zoveel stijlwisselingen. Wat waarheid is, is hun geloof in hun kunst, hun samenwerking en hun onafhankelijkheid.

Energiek

Deze keer is de line-up van de samenwerking een stuk smaller gehouden dan op voorgaande platen. En met John McEntire van Tortoise op de productie is de uitkomst ook een stuk minder chaotisch dan eerder.

Sinds 2005 is het Lisa Lobsinger die de voornaamste vrouwen vocalen op zich neemt. Ook intact is het energieke gevoel in de muziek, de lagen aan gitaar en de rijke invulling van alle nummers. En zo ook het enthousiasme dat uit alle nummers komt rollen.

Complex

Forgiveness Rock Record is een lange plaat, maar geen moment saai. Het album heeft een vreemd soort retrovibe over zich die zich niet precies laat duiden. Het is luchtig, het is poppie, het is dance.

Het is een complex spinnenweb van stijlen en humeuren. Bij elke beluistering draai je meer vast in de draden. Een nummer als All To All grijpt je als een droom.

Harmonisch

Het op synths gebouwde Chase Scene brengt het wringende gevoel te moeten dansen omdat het hart gebroken is, dansen tegen de leegte. Gevoed door tegen-ritmische vocalen herinnert Forced To Love aan Talking Heads met jaren ’70 harmonische rock.

Art House Director is meer upbeat, gevuld met hoorns en spot. Dit terwijl Romance To The Grave een balad is die uiteindelijk in een spiraal van chaos eindigt.

Men zou kunnen beargumenteren dat vele goede nummers niet noodzakelijk een goed album maken, maar hier is dat zeker wel het geval.

Er loopt een gevoel, een lijn, door de hele plaat van warmte, levendigheid en verleiding. Het is een kwestie van de ogen sluiten en een glimlach over het gezicht laten sluipen.

8/10