De eerste akkoorden van het Option Paralysis, het nieuwe album van The Dillinger Escape Plan, zetten de luisteraar op het verkeerde been. De rustig zwierende gitaarakkoorden doen eerder denken aan een willekeurig indiebandje dan aan de auditieve wervelstorm die we van deze Amerikanen gewend zijn.

Draai echter niet te hard aan de volumeknop, want wat volgt is een staaltje opgefokte metalcore in de beste Dillinger-traditie.

Option Paralysis is in alle opzichten een stap vooruit voor het vijftal. Zanger Greg Puciato doet er in zijn vocalen hoorbaar een schepje bovenop en komt met verdraaid aanstekelijke zanglijnen op de proppen. Ook zijn er verrassend veel koortjes over de nummers uitgestrooid.

De zangtalenten van gitarist Jeff Tuttle worden ook eindelijk erkend. Hij fungeert live al als ideale back-up zanger als Puciato weer eens ondersteboven aan het plafond slingert, en zingt nu ook op plaat niet onverdienstelijk mee.

Melodieus

Daarnaast schuiven ook de composities weer een stuk verder de melodieuze kant op. Denk aan oudere nummers als Black Bubblegum, Unretrofied en Milk Lizard, maar dan wel een tikje harder.

Gold Teeth On A Bum belooft met zijn inhaken-en-meedoen refrein een nieuwe meezinger te worden bij de liveshows, terwijl op Good Neighbour en Endless Endings ouderwets de moshpit in gedoken kan worden.

Elektronica

Onderhuids duikt er weer flink wat donkere elektronica op. Het is goed te horen dat de heren er een paar optredens met Nine Inch Nails op hebben zitten.

Het afsluitende nummer Parasitic Twins is voor Option Paralysis wat Dead As History voor voorganger Ire Works was en biedt qua sfeer en compositie hopelijk een voorbode van wat er in de muzikale toekomst van The Dillinger Escape Plan ligt.

Drummer

In Billy Rymer heeft de band voor deze plaat wederom een nieuwe drummer gevonden, die op nummers als Crystal Morning en I Wouldn't If You Didn’t gelijk zijn stokken goed mag laten slijten.

In Dillinger-thuishaven New Jersey moeten de drummers voor het oprapen liggen. Het is onvoorstelbaar hoe de band wéér iemand heeft weten te vinden die schijnbaar moeiteloos de meest krankzinnige drumpartijen onder de immer razendsnelle en vingerbrekende gitaarriffs weet te leggen.

Want Option Paralysis is dan wel melodieuzer, uiteraard is er nog steeds voldoende snelheid en complex muzikaal geweld aanwezig om verlamming van de oren niet uit te sluiten.

8/10