Het leven biedt een aantal zekerheden. Een van die zekerheden is Arno. Vanaf zijn solodebuut in 1986 is enkel schoons uit zijn handen gerold.

Daarbij natuurlijk niet vergetende dat hij op dat moment al haast een legendarische status in België (maar ook daar buiten) als voorman van TC Matic had opgebouwd.

Een man met kwaliteiten, en vooral met een stem, dus. En ook op Brussld komen die kwaliteiten naarvoren. Een ode aan de stad Brussel en de breedte aan culturele invloeden en samensmeltingen die daar te vinden zijn.

Brussel

Hoewel deze thema-cd niet te verwarren is met een politiek manifest, is wel duidelijk dat Arno de angsten van het Vlaams Belang niet deelt. Eerder ziet hij ze als een zegen voor de Belgische cultuur.

Hij schuwt er dan ook niet voor om oriëntaalse invloeden in zijn mix van chanson, electro en rock te werpen.

Dit is bijvoorbeeld erg sterk terug te horen in afsluiter Ca Monte, waar deze vier werelden prachtig bij elkaar komen. Maar ook in God Save The Kiss waar Hintjens het geluid van zijn oude band, TC Matic, laat buikdansen.

Brommen

Niet in alle nummers komt het samen, maar over de hele plaat komen de werelden wel in volle glorie aanbod. Quelqu'un A Touché À Ma Femme is bijvoorbeeld een pracht van een chanson, zoals alleen Arno ze kan brommen.

Brommen, want dat is wat de doorleefde stem van de inmiddels 60 gepasseerde Hintjens doet en altijd heeft gedaan. Niemand die hem dit zo nadoet.

Waarmee hij wederom bewijst een fenomeen te zijn. In Engels en Frans bezweert hij met zijn donkere stem de luisteraar en is het geenszins van belang wat hij zegt. Maar ook zijn er de haast magische zinspelingen van Arno. Soms in een onnavolgbare taal die wij in het Nederlands dan graag Cruyffiaans zouden noemen. Maar dan beter.

Smeltkroes

Als Brussld een ding bewijst, dan is het wel dat de samensmelting van culturen tot een prachtige smeltkroes leidt. De toevoeging van de nieuwe elementen degenereert Arno geenszins, maar tilt zijn geluid wederom op een hoger plan.

Duidelijk is dat de Belgische babyboomer nog lang niet uitgegroeid is. Nee, samen met Linda, Mustafa, Jean-Pierre, Fatima, de Vlaam en de Waal, aan wie hij het nummer Brussels opdraagt, blijft hij nog wel even 'Dancing in the streets of Belgian Brussels/Where they eat sprouts and raw mussels'.

8/10