Muziek maken is een kunst, maar dat live-kunstje vertalen naar een album is misschien wel net zo moeilijk. Een artiest is op plaat niet altijd even geniaal als live, en vice versa. Het nieuwe album van Kaki King is hier helaas een voorbeeld van.

In 2006 werd King als eerste vrouw ooit door het invloedrijke Amerikaanse tijdschrift Rolling Stone uitgeroepen tot Gitaar God en sindsdien is haar roem alleen maar gestegen.

Dave Grohl (Nirvana, Foo Fighters, Them Crooked Vultures) was ronduit lyrisch over haar: “There are some guitar players that are good and there are some guitar players that are really fucking good. And then there's Kaki King.”

Dyzack

Voor wie bekend is met de Haagse singer-songwriter Dyzack: King is zijn vrouwelijke equivalent. Zelf refereert ze in ieder interview aan Preston Reed, die met eenzelfde fingerstyle techniek zijn publiek overal stil krijgt. Wie King ooit live aan het werk heeft gezien kan niet anders dan het woord virtuoos in de mond nemen.

Toch krijgt ze dit helaas niet vertaald naar haar albums. Veel nummers op Junior zijn te veel aangekleed, met wat blazers hier (The Hoopers of Hudspeth) en een piano (Hallucinations From My Poisonous German Streets) of zangkoortje (The Betrayer) daar, wat een te groot contrast oplevert met haar sobere (en vaak solo) optredens.

Valse lucht

Daarnaast heeft King zichzelf op sommige nummers een nieuwe zangstijl aangemeten, lekker hees en met flink wat valse lucht, wat niet bij de toch wat stoere insteek van de liedjes past. Het haalt de scherpe randjes van de nummers af en geeft de plaat een overdreven gepolijste sfeer.

Ook lijkt King niet precies te weten wat voor soort muziek ze wil maken. Het gaat de postrock-kant op in Everything Has An End, Even Sadness; My Nerves Commited Suicide en Sloan Shore, terwijl Death Head weer is opgebouwd rond een rechttoe rechtaan rockriff en Communist Friends duidelijk in de pophoek thuis hoort.

Vertrouwd

Sunnyside is dan weer vertrouwd King: een sterk liedje met zang en gitaar en minimale aankleding. Zo horen we er op een volgende plaat graag meer, want zo is King op haar best.

Een live optreden van dit charmante gitaarwonder uit Chicago is een absolute aanrader, maar voor dit album hoef je je niet het vuur uit de sloffen te lopen richting de platenzaak.

6/10