Terwijl het zonnetje begint door te breken en de lente in aantocht lijkt, levert The Baseballs met Strike de soundtrack richting zomer.

Het verhaal van The Baseballs klinkt haast te mooi om waar te zijn.

Sam (echte naam Sven Budja), Digger (Rüdiger Brans) en Basti ontmoetten elkaar in 2007 bij toeval in de keuken van een vooral door heavy metal gedomineerde repetitieruimte in Berlijn.

Waarom de drie naar elkaar toe trokken, is simpel uit te leggen: hun dikke bakkebaarden.

Het trio bleek meer gemeen te hebben dan dikke bakkebaarden en een kammetje in de achterzak om hun vetkuiven in model te houden. Ook muzikaal zaten de heren op één lijn. Zo had bij alle drie de eerste cd een beeltenis van The King op de hoes.

Elvis

Toen zij samen Elvis’ Blue Suede Shoes zongen, kleurden hun stemmen fantastisch en Voc’n’Roll (vocale rock-’n-roll) was geboren. Ondersteund door een prima band, namen de heren liedjes van ‘nu’ onder handen en transformeerden ze naar ‘toen’.

De originaliteitprijs zal The Baseballs daarmee niet winnen, artiesten als Richard Cheese, Hayseed Dixie en Dick Brave gingen hen natuurlijk al voor. Maar één ding hebben de twaalf songs op Strike gemeen: de onbedaarlijke drang te bewegen.

Vrolijkheid is het uitgangspunt bij coverversies van uitgescheten songs als Umbrella (Rihanna), This Love (Maroon 5) en Bleeding Love (Leona Lewis). Zij krijgen door The Baseballs een tweede leven.

Saloon

Let’s Get Loud (J.Lo) lijkt ineens afkomstig uit een uitbundige saloon in het Wilde Westen, terwijl Robbie Williams’ Angels klinkt alsof het al in de jaren 50 werd ingezongen door Ritchie Valens of Elvis Presley. Scissor Sisters zal vast kunnen leven met de hillbilly-versie van I Don’t Feel Like Dancin’.

Na succes in Duitsland, Zwitserland, Finland, Zweden en Oostenrijk, zal de komende maanden de rest van Europa vallen voor The Baseballs. Een Nederlandse show staat weliswaar nog niet vast, maar één van de tenten op Lowlands zou dit drietal prima staan.

7/10