Je zou de laatste jaren haast denken dat de basgitaar voor niets is uitgevonden. Natuurlijk is daar The White Stripes, sinds 1997 timmerend aan de weg.

Met de doorbraak van dit duo naar het grote publiek in 2004 kwam er een grote golf van duo’s in de cd-bakken.

Vaak met prachtig resultaat, denk aan The Black Box Revelation eerder dit jaar of Japandroids met toch een van de betere platen van vorig jaar.

Recept

Blood Red Shoes uit Brighton schoof met zijn debuut uit 2008 al aan in het rijtje van bands dat geen bassist nodig lijkt te hebben om te knallen. Box Of Secrets werd aardig en terecht gehypt, een verzameling scherpe punkrocksongs, fijne samenzang en gitaar en drums gebakken in lekkere laag noise.

Op Fire Like This houden de twee dan ook vast aan dit recept van scherpe riffs en repetitieve teksten over een doordenderde trein van potten en pannen. Maar toch niet helemaal met hetzelfde effect.

Clean

Was Box Of Secrets nog gewassen in een bak van gruizige ruis die in alle nummers terugkwam, is er op de opvolger voor een cleanere aanpak gekozen. De plaat gaat voortvarend van start met Don’t Ask, een up-tempo binnenkomer met lekker pophoek.

En ook Light It Up, de tweede track, heeft die formule; puntige Nirvanaesque pop. Maar na een opening met In Utero riffs in It Is Happening Again werpt Laura-Mary Carter zelf het probleem van Blood Red Shoes op: ‘Your repetition is killing us’. Nu is dat misschien wat te hard aangezet, maar het repeterende element op Fire Like This is wel erg groot.

Hitsingles

Niet dat dit niet resulteert in goede tracks, juist wel. Vrijwel elk nummer kan als single zo de markt op worden gegooid en de high rotation op Kink fm of zelfs 3fm in. Catchy, poppy en makkelijk mee te zingen, de ideale mix van haar dromerige melodieuze stem en zijn schreeuwerige vocalen en nog steeds rauw.

Op Fire Like This staan tien potentiële hits. Maar als je die tien in 40 minuten achter elkaar luistert, begin je ergens die slungelige bassist te missen. Is het niet voor de spannende brommelodieën, dan is het wel voor de ruis na de mislukte poging de basgitaar met de tanden te vangen.

7/10