Je kunt niet anders dan waardering voor Rob Zombie hebben. Het superbeest, de stem van de shockrock, heeft inmiddels succes als comic artiest, video-, tv- en horrorregisseur.

Daarnaast kan zijn muziek je de afgelopen jaren ook niet zijn ontgaan als soundtrack of bij videogames. Rob Zombie heeft het gemaakt, en zijn uitstraling niet verloren.

De nieuwe release - waarschijnlijk de laatste als cd, daar hij alleen nog digitaal wil gaan uitgeven – moet aansluiten op zijn succesvolle solodebuut Hellbilly Deluxe.

Hiervoor is hij met de kern van zijn liveband, John 5, Piggy D. en Tommy Clufetos, de studio ingetrokken. Het resultaat is qua artwork een genot voor elke comicliefhebber. Maar muzikaal is er helaas geen shock of verrassing meer.

Metal

In tegenstelling tot zijn meer industrial debuut worden op deze plaat de klassieke metalriff en hook omarmd, met een likje shockabilly en een spoor van countryblues hier en daar. En dat hebben we allemaal al eens eerder gehoord.

Zombie’s stem is koud en verdronken in een bad met effecten en reverb in elk nummer. De teksten zijn inwisselbaar, het schokeffect is lang verleden tijd en sommige van de gebruikte trucjes, bijvoorbeeld het gebruik van sci-fi samples door het hele album, hebben inmiddels een baard.

De onverwachte akoestische gitaar die plotseling opduikt geeft dan nog de grootste verrassing, maar dat is duidelijk niet genoeg.

Cinematografisch

Je zult horror, zeer cinematografische ambiance en gebalde vuisten retoriek vinden, maar geen fractie aan echte uitdaging in een van de nummers, zelfs niet in de goede.

Werewolf Women Of The SS lijkt rechtstreeks uit een Tarantino-film te komen, de southern-slide meestamper Werewolf, Baby kan de herinnering aan Robert Palmer’s Get It On (Bang A Gong) oproepen.

Sick Bubblegum, een strakke headbang kanonskogel zou de eerste single moeten zijn in plaats van What?. En Mars Needs Women met het country-akoestische intro zou zo uit een Marilyn Manson-plaat zou kunnen marcheren.

Plat

Je vraagt je af wat de werkelijke motivatie achter deze plaat was, het was zeker niet de diepere spanning in de composities. Als Zombie, die eigenlijk alles al heeft, iets wilde bewijzen met de muziek, dan heeft hij gefaald. Hellbilly Deluxe 2 is een perfecte samenvoeging van alternatieve metalclichés.

Pompend, trash en gruizig als bedoeld, maar totaal plat als een ondergaande zon op een kartonnen plaat.

5/10