Saturday is het negende album van de heren van Ocean Colour Scene uit Birmingham. Het had echter net zo goed hun tweede of derde kunnen zijn. Een snelle wandeling door hun discografie toont namelijk aan dat er sinds hun debuut in 1992 weinig in het geluid veranderd is.

Opgericht in 1990 draagt de band nog een dikke mik mod in zich, denk The Jam, Traffic. Maar denk ook aan de britpop van Oasis, dan wel met iets meer folk en blues invloeden.

Niet verbazend dan ook dat Oasis en ook Paul Weller de band hoog hebben zitten. En heel veel andere Britten, gezien de chartsuccessen uit het verleden.

Garanties

Maar successen uit het verleden geven geen garanties voor de toekomst. Iets wat Saturday bevestigt. Was het geluid in 1992 al praktisch een revival van een revival, in 2010 klinkt Ocean Colour Scene als een Britse coverbandje in een aflevering van Eastenders. Grauw, conservatief, voorspelbaar en net niet futloos.

Toch, als je van bovengenoemde bands houdt, dan kun je deze cd blind kopen. Wellicht in combinatie met een rol bloemetjesbehang.

Hitje

Niet dat de nummers stuk voor stuk slecht zijn, dat zijn ze namelijk technisch gezien helemaal niet. De heren beheersen hun instrumenten, weten hoe ze een popliedje moeten schrijven en de kans bestaat dat er van deze plaat ook nog wel een klein hitje afrolt.

Maar de vraag of je dat hitje een jaar later nog zult herinneren is een tweede. Het geheel is namelijk vooral heel erg inwisselbaar en vluchtig.

Bingo

Als je de plaat een aantal maal luistert, en dat is de kunst van Ocean Colour Scene, krijg je wel een soort broederlijk gevoel. Een gevoel dat past bij de wekelijks quiz- of bingoavond in willekeurig welke huiselijk aangeklede Britse pub.

De pub waar elke werkdag de hele straat aanschuift voor een pint of twee en een paar makkelijke inhakers. Daar zal Ocean Colour Scene zijn publiek vinden. In Nederland is de vraag of er iemand nog echt op zit te wachten.

4/10

Ocean Colour Scene geeft op 11 maart een optreden in het Hard Rock Café in Amsterdam.