Vier jaar na het wonderschone The Trials Of Van Occupanther is Midlake terug. Geen ingrijpende veranderingen ditmaal, maar een volgend hoofdstuk van een boek waar de band zich steeds beter in thuis voelt.

Midlake begon ooit als jazzgroep, maar vond langzamerhand zijn weg naar de Ierse folk en jaren zeventig rock. Dat gaat de band prima af, getuige de vorige plaat die volstond met pareltjes.

Op The Courage Of Others gaat Midlake verder waar het viertal met het vorige album gebleven was. Nog steeds put de groep invloed uit de jaren zeventig rock en de Ierse Folk.

Op dit album is er echter meer plaats voor gitaren –zij het vooral akoestisch- en minder voor de toetsen.

Doordacht

Openingsnummer Acts Of Man zet meteen de toon voor de rest van de plaat: simpele, maar doordachte folkliedjes. Geen overdreven muzikaal geneuzel, maar vaak alleen de akoestische gitaar in combinatie met zang en al dan niet achtergrondzang.

Elf trage, simpele, maar o zo mooie nummers staan er op de cd. Zonder saai of voorspelbaar te worden. De nummers liggen steeds in het verlengde van elkaar, maar verschillen steeds genoeg om spannend te blijven. Met als rode draad de gevoelige stem van zanger Tim Smith, die het geheel moeiteloos aan elkaar smelt.

Natuur

Alhoewel de band het tegendeel beweert, lijkt The Courage Of Others bij vlagen een ode aan de natuur. Met titels als Core Of Nature heeft het daar dan ook wel alle schijn van. De teksten op het album zijn in ieder geval de moeite van het aandachtig beluisteren waard.

“Enter the core of nature, No earthly mind can enter, But I will wear the sun, Bound to others, We see many things”, zingt Smith in datzelfde nummer. Ode of niet: mooi is het wel.

Onwaarschijnlijk

The Courage Of Others werkt net zo goed op de zaterdagmiddag als op de maandagochtend. Een cd om mee in slaap te vallen en vervolgens weer mee op te staan. Mooi voor op een druilerige herfstmiddag, maar net zo subliem op een zonnige lentedag.

Net als je bang bent dat hij gaat vervelen verrast hij opnieuw. The Courage Of Others is onwaarschijnlijk mooi. Te mooi voor deze tijd eigenlijk, want hij voelt nu al aan als een klassieker.

Hits gaan de mannen van Midlake nooit schrijven, maar dat betekent niet dat ze niet tot de beste muzikanten van deze tijd behoren.

9/10