Op het Utrechtse muziekfestival Le Guess Who? liet Basia Bulat eind vorig jaar een ontwapenende indruk achter. Een kleine Canadese dame en haar begeleiding op een enorm podium in een enorme zaal, maar zij met een enorme stem en even grote liedjes.

Toch is Bulat vooral groot in het klein zijn.

Tivoli was destijds vrijwel leeg, maar na Heart Of My Own, de tweede cd van Bulat, zal dat niet meer te verantwoorden zijn. De twaalf langs de lange tourweg in de VS en Canada ontstane liedjes zijn stuk voor stuk een zegening voor het oor.

Van prachtige naakte nummers waar alleen de ukelele of een soort citer haar stem ondersteund, zoals in Sparrow of The Shore, tot up-tempo, goede, gevulde nummers als Go On en Run.

Hier zou je bijna de rok van op willen trekken en de benen op de houten planken van de geïmproviseerde dansvloer willen stampen als tijdens het grote oogstfeest.

Madelief

Op cd klinkt de Canadese als de grote open steppe met daarover een lichte maar wel koude bries. Twaalf liedjes over liefde en niet altijd het moment van volle bloei. Vaak juist alleen over de gele knop die overblijft nadat alle blaadjes van de madelief zijn getrokken.

Geen grootse gebaren op Heart Of My Own, maar breekbaar geluid rondom de hese stem van Bulat. Ze klinkt alsof ze het meent, en als luisteraar ga je dan ook totaal mee in haar verhalen. De arrangementen waarin deze teksten zijn gedompeld zijn precies genoeg, niets meer niets minder.

Harmonieën

Overtuigend zijn ook de composities, wisselend tussen bluegrass en folk is zij met haar geluid een degelijke toevoeging in het genre. Juist omdat haar nummers zo sterk zijn en de harmonieën zo goed getimed, bewijst zij onderweg naar de top te zijn.

Met een aantal songs die echt weten te raken en gemaakt lijken voor de eeuwigheid is dit een plaat die elke liefhebber van het kleine lied eens in zijn leven zou moeten horen. Waarna je na If It Rains even in stilte blijft zitten, om na te genieten van deze open muzikale pracht.

7/10