In 2008 was daar ineens een bandje dat Afrikaanse en Westerse popmuziek met elkaar mengde. Het resultaat: een plek in zowat elk jaarlijstje dat er te vinden was. Met Contra doen ze er nog een schepje bovenop.

Het typische Afrikaanse gitaartje verdwijnt op de tweede plaat iets meer naar de achtergrond en maakt plaats voor meer gecompliceerde melodielijnen.

Wel is daar wederom het typische stemgeluid van Ezra Koenig, die de cd evengoed laat klinken als een ‘echte’ Vampire Weekend.

Net als op de titelloze debuutplaat geeft Koenig aan het geheel, hoe melancholisch ook, een positieve draai.

Punk

Nadat de band twee jaar geleden vriend en vijand verbaasde met een wonderschone plaat, hebben ze duidelijk niet stilgezeten. Op Contra speelt Vampire Weekend ook met andere genres zoals punk en baile funk.

Daar komen een paar nummers uit die eerder werk meteen doen verbleken. Cousins bijvoorbeeld, met de nodige punk invloeden, klinkt veel scherper en gevaarlijker dan Vampire Weekend eerder klonk.

MIA

Een ander hoogtepunt is Diplomat’s Son. Ditmaal met invloeden uit de baile funk en reggae. In plaats van een normale beat leunt het nummer op een sample van een MIA vocaal. Hoe ze er op komen is een raadsel, maar het pakt briljant uit.

De tempowisselingen die volgen in het lied, van uptempo naar reggae, zijn tijdens een eerste luisterbeurt ietwat moeilijk te begrijpen, maar wordt langzamer mooier en mooier. Een gouden vondst.

Horchata

En dan komen alleen nog maar de nummers die er hoog bovenuit steken nog aan bod. Andere liedjes zoals Horchata en Holiday waren met gemak de beste nummers van Vampire Weekend geweest.

Het debuut had met A-punk en Oxford Comma natuurlijk ook leuke nummers, maar de waarheid is dat ze het niet halen bij de pareltjes op Contra. De cd zit vol leuke kleine details, waar je er met elke luisterbeurt weer een paar meer van ontdekt.

Verwachtingen

Zo overtreft Vampire Weekend met Contra gemakkelijk de hooggespannen verwachtingen. Een plaat die elke luisterbeurt weer verrast. Donkerder dan het debuut, maar nog steeds het optimisme zelve.

Het is nog te vroeg om over jaarlijstjes te beginnen, maar Vampire Weekend vult zichzelf met Contra alvast met potlood in. Dat er nog veel meer van dit niveau uit mag komen dit jaar.

9/10