Als je de plaat opent met een hitsingle als Deny All, dan kan de rest van je album eigenlijk niet meer kapot. Het negende studioalbum van Bettie Serveert is er dan ook zeker niet een te veel.

Ruim negentien jaar na oprichting laten de drie overgebleven leden met aanvulling van Joppe Molenaar (Voicst) op drums, horen niets aan zeggingskracht te hebben ingeboet.

Negen nummers die je terug brengen naar begin jaren ’90, de jaren waarin bands als Sebadoh, Sonic Youth, Pavement en natuurlijk ook Bettie Serveert zelf furore maakten.

Dat indierock-, of zo je wilt, collegerockgeluid wordt prachtig opgepoetst en op hedendaags dienblad gepresenteerd.

Puur

Pharmacy Of Love is een pure plaat, die gemaakt lijkt door een groep jonge honden met in het achterhoofd dat dit misschien de enige keer is dat ze in de studio staan.

Maar dan wel met die twee decennia aan speelervaring die Bettie Serveert heeft. Na twee platen waar veel tijd is gestoken in het opnameproces, komt de band hier terug bij haar wortels. Negen keer de liedjes zo als de liedjes zijn.

Moss

En al die liedjes zijn goed, eigenlijk bevat Pharmacy Of Love maar een minder moment. En dat niet eens omdat Mossie (Previously Unreleased) een slecht nummer is, maar omdat het op deze plaat uit de toon valt.

Een mooie track van Moss, hier echter een te sterke breuk met de meer rockende en noisy Bettie Serveert zoals de band zich op zijn negende leg openbaart.

Parelen

De overige acht nummers zijn echter stuk voor stuk zo goed dat dit snel vergeten is. Het opjagende The Pharmacy, het Pavementesque Change4Me, de oude Bettie Serveert in Souls Travel of de bijna tien minuten noisepop in Calling zijn stuk voor stuk parelen die de band aan zijn al lange ketting bij kan rijgen.

Pharmacy Of Love is gewoon, afgezaagd om te zeggen maar bij gebrek aan beter, een prachtplaat. Eentje die iedere muziekfan dit jaar in de kast moet bijzetten.

8/10