De winnaars van de Grote Prijs in 2007, Good Dog Happy Man, komen na twee jaar met de langverwachte debuutplaat. Een cd die rustig van de ene in de andere stijl springt, maar nooit echt uitblinkt.

Good Dog Happy Man, is tevens het elfde album van gitarist Bill Frisell. Niet geheel toevallig een muzikant die er om bekend staat een tal van stijlen te beheersen. Op deze cd put de band het ook uit verschillende stijlen.

Zo is ten eerste de funk prominent aanwezig. Veel uptempo rifjes en bijbehorende zang. Maar ook referenties naar bijvoorbeeld een Radiohead zijn niet misplaatst. Variatie is er in ieder geval genoeg.

Funk

De plaat begint veelbelovend met Wasyourswasmine. Een fris, experimenteel en verfrissend nummer. Meteen bekruipt het gevoel dat hier wederom een Nederlandse band opstaat die met kop en schouders boven de rest uitsteekt.

Het ietwat tragere Snatch bederft die pret meteen en gaat meer richting de middelmaat. Dat zet zich door in de overige nummers. De cd staat vol met intelligente indierock, met steeds de funk als rode draad.

Pete Doherties

Waar Good Dog Happy Man profijt van heeft is de sterke zanger. Zodra Elmar Klijn zijn stem verheft, en bij vlagen vol emotie uitvalt, is de band op zijn best. Niet voor niets pakten zij de prijs in 2007.

In Pete Doherties weet de zang dan ook de aandacht te grijpen en die zonder al te veel moeite vast te houden. Probleem is dat deze bij het trage Napoleon's Army meteen weer verslapt. Het blijft dus bij vlagen en dat is jammer.

Gretig

Dit debuutalbum van de duidelijk gretige Utrechters is veelbelovend, maar nog niet af. De ingrediënten kloppen, maar zijn niet in de juiste volgorde bereidt. Hierdoor ontstaat er een matige maaltijd die het moet hebben van een paar wel erg lekkere hapjes.

Gelukkig heeft de band nog alle tijd om te groeien en om zich verder te ontwikkelen. Het kan allemaal nog net iets gewaagder. Zeker voor een band die verschillende stijlen goed beheerst mag het wel iets minder beschaafd.

Als Good Dog Happy Man met een plaat komt die uit elkaar barst van nummers als Common Good, waarin zang en muziek zich eindelijk helemaal geven, mag de rode loper uit. Nu is het een leuk Utrechts bandje. Niet meer en niet minder.

6/10