Vroeger, toen je nog een kleine jongen of meid was, was het rondom Pasen altijd lachen. Je vader at snel zijn zacht gekookte ei leeg en plaatste het dan snel omgekeerd in het eierdopje van je moeder.

Vol spanning zat het hele gezin dan te kijken naar moeders, die niets vermoedend haar lepeltje pakte en op het ei begon te tikken. Haar verbaasde blik (gespeeld) en de denderende lach rollend over de tafel, dat maakte Paasochtend.

Als je nooit hebt geweten hoe zo’n ei heet, dan weet je het nu. Het is een Cosmic Egg. Volverwachting tikken om niets te vinden, maar je toch vermaken.

Dat is dan ook precies wat Wolfmother biedt met haar tweede. Seventies rock zoals op de eerste, Led Zepellin, Black Sabbath maar nergens zo goed als op het debuut.

Rauwheid

Met het vertrek van de originele batterij en bas lijkt de rauwheid die Wolfmother uit 2005 had op deze cd verdwenen. Niets van de energie, gedrevenheid die de doorbraak van Wolfmother met Woman in 2006 kenmerkte.

Natuurlijk is het mooi hoe de nieuwe band rond zanger/gitarist Andrew Stockdale Led Zeppelin met Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band weet te blenden (In The Morning), maar er mist iets over de gehele plaat.

Blauwdruk

In moderne poptermen noemen ze dat de X-Factor. Muzikaal ligt het viertal netjes over de blauwdruk van seventies rock, de stippellijntjes braaf gevolgd, na een paar draaibeurten prikje daar echter doorheen. Dan krijg je een sterke behoefte om gewoon Deep Purple, Black Sabbath of Led Zeppelin op te zetten.

Hier speelt ook bij mee dat Stockdale zelf nooit een echt spetterende solo inzet, maar zich beperkt tot riffjes die veelal door de tweede gitarist ook al worden neergelegd.

In het geval van Cosmic Egg maakt dit de nummers vrij vlak. Vlakker dan toen Wolfmother nog een trio was. Waarbij het ook nog eens spijtig is dat het orgel vrijwel uit het klankbeeld verdwenen is.

Navelstaren

Het dieptepunt van de plaat wordt geraakt bij Far Away, waar het kwartet klinkt als The Darkness in een parodie op de seventiesrock. Daar staan wel een aantal rockschoonheden omheen, die het live goed zullen doen.

Maar bovenal is Cosmic Egg een uitnodiging om te gaan navelstaren. Met de huidige seventiesrevival heeft Nederland ook zijn eigen golf aan bands (Gomer Pyle, DeWolff, Hooghwater, De Staat) die uit dat vat tappen en dat zeker zo goed doen. Meeste zelfs met meer inhoud onder de schaal dan bij een kosmisch ei.

5/10