In 1994 was Weezer hip, heet, de doorbrekende band met de videoclip van het jaar en de hit die iedereen mee kon zingen. In 2009 komt Weezer met de zevende plaat in haar zeventienjarige bestaan. En daar laat Weezer zich toch van een behoorlijk verrassende kant zien.

De democratie van voorganger Weezer (de derde met die titel, de enige met de rode hoes) is losgelaten, alle nummers worden door Cuomo gezongen, zelfs In The Mall dat is geschreven door Patrick Wilson.

Dat mag een vooruitgang te noemen zijn op de rode plaat, die toch behoorlijk wat te lijden had onder de gedeelde vocalen.

Power R&B

Niet dat Rivers Cuomo alle zangpartijen nu alleen op zich neemt, zo wordt voor het afschuwelijke power R&B Can’t Stop Partying Lil’ Wayne de studio ingetrokken.

Een zwak aftreksel van het flauwste nummer van The Bloodhound Gang in een gitaarversie van platte R&B. Wellicht een gegarandeerde dansvloerkraker, maar als grap in ieder geval niet geslaagd.

Zijspoor

Daarnaast valt op dat Cuomo de rest van Weezer op een zijspoor heeft geplaatst. Het merendeel van de liedjes op Raditude hebben co-schrijvers, maar dat zijn of producers of leden van andere bands.

En of die co-schrijversschappen wat opleveren is maar de vraag. In Can’t Stop Partying of Love Is The Answer in elk geval niet. De laatste valt met zijn sitarhippiegeneuzel zelfs helemaal uit de toon op de plaat.

Hit

Toch heeft de plaat ook nog wel een paar aardige nummers. (If You're Wondering If I Want You To) I Want You To is niet meer dan terecht de eerste single, want heeft alles in zich om een hit te worden.

En ook Put Me Back Together spoelt direct de vieze smaak van Can’t Stop Partying uit de mond. Weezer zoals Weezer op haar best klinkt. Geen overbodige clicks&clacks, maar gewoon gitaar/drums/zang, couplet/springrefrein en een lekkere lik zelfspot.

Drop-outs

Probleem is eigenlijk dat Rivers Cuomo na zijn lange en succesvolle carrière als de grote voorganger van alle drop-outs, nerds, grote brillen dragers en beugelbekjes nu niet echt overkomt als the cool kid in school.

En dat lijkt hij met een aantal liedjes op deze plaat wel te ambiëren. En juist die nummers werken niet. Daardoor is Raditude een erg wisselvallige plaat geworden. Eentje die je met weemoed doet denken aan 1994, toen Weezer nog hip was, juist om dat ze dat niet was.

5/10