Als je als Kurt Vile geboren wordt, kun je weinig anders dan de rock ‘n’ roll in gaan. En dan moet het ook vies, compromisloos en ruig klinken. Op Childish Prodigy doet Vile, samen met zijn begeleidingsband The Violaters, precies dat.

Als The Jesus And The Mary Chain Iggy Pop door een gescheurde box heen trekken, shoegazing garage lofi om Vile maar meteen een stempel te geven.

Op zijn derde album in een kleine twee jaar gooit de gitarist van War On Drugs elf nummers door een molen van ruis en echo.

Op Childish Prodigy doet Vile denken aan de net zo productieve Ryan Adams op zijn ruige momenten. Rockende en rokende americana, maar bij Vile wel met de toevoeging van synthpop en wave elementen.

Zo is Freak Train een door echoënd nummer van ruim zeven minuten waar een americana riff eindeloos wordt herhaald.

Bluesharp

Inside Looking Out wordt aan hetzelfde principe nog een jankende bluesharp toegevoegd, waardoor het zes minuten lijkt of Bruce Springsteen aan het shoegazen is geslagen. Dat is echter niet het enige dat Childish Prodigy biedt.

Nergens kinderachtig, maar zeker zo gevarieerd als het spelgedrag van een kind van vier. Elf nummers zijn in ieder geval geen herhaling van een kunstje, maar steeds een sprong naar ietsje anders.

Thuis

In 50 minuten hupt Vile van de thuis gefabriceerde rockbalade naar synthpop langs garagerock, maar vooral langs – niet over – de platgetreden paden.

Soms klinkt hij als Mick Jagger die over Spacemen3 (Hunchback) heen zingt, dan als een garageband trippend in de kelder van hun ouders over die ene hele vette rif (Overnite Religion). Maar alles in - bewust gecreëerde – galm en kraak van lofi.

Knikken

Elf nummers die bewijzen dat de goede man kan schrijven. Stuk voor stuk, zeker bij de langere repetitieve liedjes, word je knikkend meegetrokken in de groove. En vooral de nummers waar hij alleen aan de slag is gegaan met zijn fourtrack of andersoortige huisstudio zijn erg goed.

Zo wordt in Blackberry Song gitaartrack op gitaartrack gestapeld waarbij een ongelofelijke spanning ontstaat. De huiselijke kraaksfeer neem je dan voor lief, of versterkt het zelfs.

Link

Kurt Vile en zijn The Violaters leggen op Childish Prodigy een link tussen dinosaurusrock, shoegaze uit laat jaren’80, begin jaren ’90 en lofi.

Eigenzinnig en dwars, lichtelijk tegen de stroom in ligt deze plaat goed in het gehoor zonder gemakkelijk te klinken.

7/10

12 december speelt Kurt Vile op het Static X festival in Den Haag.