Al twintig jaar timmert Majestic Scene aan de weg. Twintig jaar langs verschillende stijlen en lovende recensies. Maar ook twee decennia wars van de trend en zonder doorbraak. En ook op Swinging In A Perfect Poise vindt de band zichzelf na vijf jaar opnieuw uit.

Werd voorganger Soulcorruption in 2004 nog in recensies bejubeld als ‘onnederlands goed’, kunnen we dit ook voor Swinging In A Perfect Poise uit de kast trekken.

Met deze plaat plaatst de Tilburgse band zich zonder blozen tussen americana grootheden als Giant Sand, Calexico en Bonnie ‘Prince’ Billy. Een stuk ingetogener dan de vorige die werkelijke danshits in de groef had, is dit vooral een broeiende plaat.

Traditioneler

En ook een stuk traditioneler. Niet langer wordt er gezocht naar de vernieuwing of het experiment aan de grenzen van de rock. Swinging In A Perfect Poise brengt Majestic Scene naar de roots, om die om te buigen tot de eigen europeana.

Beeldend is wat dat betreft de verborgen track Alone And Forsaken van Hank Williams. Deze wordt voorafgegaan door The End Will Soon Be Here, een nummer dat net zo makkelijk door kan gaan voor een traditional maar toch echt van eigen hand is.

Hoopgevend

Van begin tot einde is deze plaat boeiend. Opener Black Water refereert erg aan het beste werk van Will Oldham, zonder te klinken als een kopie. Perfect Mother is duister en hoopgevend tegelijkertijd, waar Misery zich meet met Sparklehorse op zijn sterkst.

Zeker als in Misery de tweede stem invalt, valt deze helemaal op zijn plek. Slepende ellende omgezet in een slepende ballade, die zich diep onder de huid wringt.

Young

Alsof we dan nog niet genoeg verwend zijn, laat de band horen ook om te kunnen gaan met Young in zijn Harvestdagen. You’re So Light, met geknepen stem, piano en aanstekelijk koortje.

Geen vrouw die net zo bezongen wil worden, ondanks het wrange dat blijft doorklinken. Majestic Scene broedt op angst en liefde, waarbij deze twee voortdurend om de aandacht vechten. En de laatste met de spelende kinderen op de achtergrond van Happiness lijkt te winnen.

Doorbraak

Zonder een moment dat de plaat inzakt, is dit de Nederlandse cd van 2009 die iedere liefhebber van de rootsrock of americana moet hebben. De invloeden op de band zijn meer dan tevoren terug te horen, maar dit zonder eigenheid te verliezen. Wellicht dan toch nog de plaat naar de doorbraak.

8/10