Met de opgefriste re-issue van debuut en doorbraakplaat Ten eerder dit jaar en een overtuigend optreden een paar weken terug in Ahoy heeft Pearl Jam de buzz weer even te pakken.

Midden jaren ’90 afgehaakte oud fans kijken vooruit naar Backspacer, het negende studioalbum van de band die ooit nog twee of drie platen per jaar uit wilde brengen.

Nieuw of vernieuwend is Backspacer echter niet. Een sprong terug in tijd en ruimte naar de hoogtij dagen van Vedder en kornuiten is het ook niet. Het is gewoon een oerdegelijke Pearl Jam plaat.

Daarmee kan iedereen die na No Code enkel nog naar de concerten van de nog steeds spetterende liveband gaat weer op het andere oor gaan slapen.

Nieuwe grond

Hoewel er geen nieuwe gronden en daarmee weinig nieuwe fans zullen worden aangeboord, is Backspacer wel een van de betere sinds No Code. In 37 minuten komt alles wat je van Pearl Jam verwacht voorbij.

Een aantal stevige rocknummers (zoals eerste single The Fixer en opener Gonna See My Friend), een paar punk georiënteerde tracks (Supersonic) en een getergde ballad (Just Breathe).

Gedegen

Echte toppers kent het negende album niet. De opener is goed, The Fixer werkt en ook Johny Guitar doet de voet tikken. Maar in het algemeen is het gewoon een gedegen rockplaat, die gewoon van begin tot einde tevreden stelt.

Pearl Jam voelt al jaren niet meer de behoefte te verrassen, en doet dat ook nu niet. Als de moderne The Greatful Dead van de grunge heeft Pearl Jam een trouwe schare fans, waar zij haar platen voor maakt.

Die hebben drie jaar moeten wachten sinds de plaat Pearl Jam die de band weer op het juiste spoor had gezet na het toch teleurstellende Riot Act.

Positief

In tegenstelling tot de twee voorgaande platen is de laatste een positieve plaat. Op Riot Act en Pearl Jam waren de heren boos op Amerika, maar nu zijn ze gewoon weer blij om een plaat te maken.

En dat is te horen. Een rechttoe, rechtaan rockplaat die lekker onder de naald draait. Voor de momenten dat je gewoon even ongecompliceerd wil rocken.

8/10