Drie jaar na Black Holes And Revelations is Muse terug met The Resistance. Ditmaal pakt de groep nog groter uit. Stevige gitaren ondersteund door buitenaardse arrangementen. Een band met een missie.

De plaat klinkt dan ook groots. Heel groots. Koning Matthew Bellamy spreekt zijn koninkrijk toe.

"We will be victorious" zingt hij in Uprising. Dat draagt de cd ook uit. Een reis naar een verre planeet, om zich die vervolgens toe te eigenen.

Al dat bombast is een beetje teveel van het goede. Zitten we wel te wachten op Queen in een hip jasje? Eigenlijk niet.

Dankzij een paar sterke nummers gaat het gelukkig net goed. De tweede helft van de plaat tilt Muse naar een voldoende.

Queen

Vanaf het moment dat United States Of Eurasia beluisterbaar was, waren de referenties aan Queen niet van de lucht. Terecht, want het lijkt er meerdere malen op dat Muse een nieuwe Bohemian Rhapsody poogt te introduceren.

Dat lukt niet helemaal. Zo lijkt titelnummer The Resistance met de gesproken intermezzo's, "It could be wrong", een moderne versie van, "Tell me more", Summer Nights uit Grease. De elektronica neemt de oubolligheid echter niet weg.

Bellamy haalde zijn inspiratie mede uit de hedendaagse R&B scene. De invloeden van bijvoorbeeld Timbaland zijn goed te horen in Undisclosed Desires.

Zo is de beat langzaam, maar doordringend, en is de tekst ontzettend glad. Een nummer dat Justin Timberlake niet zou misstaan.

Exogenesis

Gelukkig groeit het album langzamerhand. De oude kant van Muse drijf langzaam naar boven. Met scherpe riffs, een beukende drum en ingeleid door toetsen. Unnatural Selection trapt af in de tweede helft en doet denken aan Origin of Symmetry. Niet zoveel poespas, maar gewoon goed rockend.

Het is jammer dat er maar een paar nummers zo in elkaar zitten. Samen met MK Ultra zorgt het in ieder geval voor een aangename afwisseling tussen al het vuurwerk.

Pretentieus als het album is kon er ook nog wel een drieluik bij. Een symfonie zelfs. Exogenis Symphony Part I,II en III gaat het om. De nummers sluiten goed bij elkaar aan en werken stuk voor stuk naar een heerlijke climax toe.

Dik

Exogenis Symphony bewijst gelukkig dat de groep het op plaat ook kan brengen zonder dat het er veel te dik op ligt.

Muse vliegt op The Resistance een paar keer uit de bocht, maar weet via een omweg de verre planeet alsnog te bereiken. Maar veroveren? Dat lukt voorlopig nog niet.

6/10