Na een afwezigheid van negen jaar waarin zij zich richtte op het gezinsleven brengt Shannon Stephens eindelijk haar tweede album uit. Een plaat vol stille zelfbeschouwing en acceptatie van de lasten van het dagelijkse leven.

Na haar werk in Sufjan Stevens eerste band, Marzuki, en haar eerste soloplaat was Stephens afgebrand door de ‘zakelijke kant’ van een muzikale carrière. Ze richtte zich op haar familie en keerde haar muziek de rug toe.

Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan, en na een tijd realiseerde ze zich dat ze de muziek niet kon missen.

De aandacht na Will Oldham’s cover van haar Lie Down In The Light was ook een duw in de rug. Het duurde een jaar om weer te leren componeren.

Huiselijk

Het is dan ook een erg huiselijke plaat geworden. Zelfs een van haar kippen is te horen aan het begin van een lied. Haar stem is delicaat en gevoelig, nooit geforceerd of te hard.

Vol warmte, zelden met enige vorm van decoratie over de zanglijn, maar als ze dat wel doet, dan is dat op precies de juiste plek. Haar toon zit ergens tussen Cat Power en Tanita Tikaram in een sobere folkjas. Een beetje steelgitaar, piano, strijkers en koper klinkt rond haar stem en de centraal staande akoestische gitaar.

Makkelijk

Het rustieke leven is nooit even makkelijk als het lijkt. De hoogtepunten van deze plaat komen van intense nummers over de nacht als vluchthaven in een veeleisend leven.

Als In The Summer In The Heat, een ode aan de nacht als een moment om terug te vallen in die speciale momenten. Of The One Who Sees Me en The Most Delicious Hours, over die momenten van intimiteit voor het ochtendgloren.

Aandacht

Telkens zijn de teksten raak, scherp. Maar de plaat slaagt er niet in om de luisteraar van begin tot het einde met dezelfde aandacht vast te houden. Te rustig soms, muzikaal niet opwindend.

Ze klinkt absoluut eerlijk en het is makkelijk mee te leven met de “broken breadwinner with one crazy bloodshot eye and no relief in sight”, of juist zo intens dat je er van weg wilt kijken. Het leven zit in deze liedjes, misschien niet de glim en glitterkant, maar leven.

7/10