In de lijst van meest misleidenden titels van 2009 zal Sweet Heart Rodeo vast een hoge notering krijgen. Afgaande op de titel verwacht je Nashville, countrypop productie met violen, vrouwen in cowboylaarzen, hooggeblondeerde krullen onder een Stetson en een gymzaal met lijndansers.

Maar Dawn Landes is geen van dat alles.

Sweet Heart Rodeo ruikt niet naar mest, maar naar relaties waar de rodeo als analogie voor wordt gebruikt. Het stuiterende stier, het te vangen kalf en de rodeoclown als metaforen voor de ups en downs in het leven.

En ook de muziek is niet half zo oubollig als de titel impliceert. Landes houdt zich niet aan genre grenzen en zoekt verschillende zijwegen in haar muziek. Het hart blijft weliswaar country, maar het pop- en rockelement worden niet geschuwd en er wordt zowaar zelfs een drumcomputer ingezet (Clown).

Verrassend

Dit maakt deze plaat een zeer afwisselend en verrassend geheel om naar te luisteren. Ergens doet Landes dan ook denken aan Victoria Williams in haar pogingen het spectrum van de country te verbreden.

Nog niet zo begenadigd in verhalen vertellen als Williams steekt Landes wel met kop en schouder uit boven de velen dertien in een dozijn countrymeisjes met een gitaar.

Landes zoekt niet alleen naar en over de grenzen van het genre maar reist ook door de tijd. In Young Girl trapt zij af met een jaren ’60 indierockgevoel om in Love en Clown even makkelijk in de 21ste eeuw te zitten met een frivool gebruik van de drumcomputer. Of in de psychedelica terecht te komen in dat zelfde Love. Geen brug lijkt te ver.

Brutaal

Sweet Heart Rodeo klinkt zoet en brutaal tegelijkertijd, en daarin houdt de titel je eigenlijk weer niet voor de gek. Het rodeoliefje tussen al die stoere mannen. Denk niet Nashville, maar denk afgeknipte spijkerbroek, sluik, lang, licht golvend en misschien een beetje vettig haar.

Country met de duim omhoog langs de snelweg, in haar hand een bordje met de boodschap “STAD”. Country op weg naar de moderne wereld.

8/10