In de afgelopen jaren heeft James Rutledge voor de nodige remixes gezorgd van artiesten als Bloc Party, Fever Ray, The Kills en Dnt’l. Opvallend is de voorliefde van ritmiek van de elektronica artiest die in al deze remixes naar voren komt.

Prangender, sterker op de voorgrond en geladen met een stuk extra hectiek dan in het origineel.

Verbazend moet het dan ook niet zijn dat hij met Vowels de samenwerking aan gaat met een drummer, Chris Walmsley.

Het resultaat van deze samenwerking tussen synths, opgefokte elektronica en turbulente, chaotische drums hangt ergens in het midden tussen de percussie geladen post-rock van Battles, Trans Am, Don Caballero en de krautrock van Neu!.

Orkaan

Acht nummers, waarvan de kortste nog geen twee minuten lang en de langste net geen tien, die in 40 minuten als een orkaan over je heen blazen. Geen muziek voor de zondagochtend of een gezellig feestje bij je grootmoeder.

Vowels is een band die je alleen op de sofa, met een goede koptelefoon op moet luisteren. In om en rond je hoofd ontvouwen dan alle lagen aan percussie en elektronica die in de nummers zijn gestopt.

Jazz

Walmsley ontpopt zich tot een jazzrockdrummer waar The Mars Volta bleek bij weg valt, terwijl de elektronica zich in wisselende lijnen daarom heen of naar de voorgrond wringt.

Dit geheel zorgt ervoor dat je uitgebreid met je hoofd gaat zitten knikken, waar meermaal een kleine glimlach van verrassing op verschijnt.

Hoofdrol

De liedjes waarin de elektronica de hoofdrol krijgt zijn de minderen. Niet slecht, maar meer repetitief, meer opbouwend rond een thema. Dit terwijl de juweeltjes van de plaat, waar de drummer helemaal los gaat (Appendix, Eh Uh) ook meer ruimte lijken te geven aan Rutledge om de vrije ruimte op te zoeken.

Hier gebeurt ritmisch, maar ook melodisch meer dan in bijvoorbeeld Two Wires, waar de percussie een “ondergeschikte” rol heeft.

Kleurstof

Vowels heeft zeker geen extra kleurstoffen of suikers nodig, is druk genoeg van zichzelf. The Pattern Prism stuitert van begin tot einde door je hoofd. In de acht tracks tijd wordt je geen rustmoment gegund.

Dat maakt The Pattern Prism een hele luisterervaring, maar wel een waarna je een kop kalmerende thee nodig hebt.

7/10