Minimaal, gestript van alle opsmuk, zo kaal als de steppe of de door schapen leeggegeten Schotse Hooglanden, maar minstens zo indrukwekkend is het debuut van vier jonge twintigers uit zuidwest Londen.

The xx komt met een debuut waar menig volgroeid bandje van droomt ooit nog eens te maken.

De invloeden die met een goed oor terug te horen zijn in deze eersteling zijn niet de minste, maar vooral ook niet de meest voor de hand liggende.

Het lijkt af en toe of Low triphop is gaan spelen, met Chris Isaak op gitaar, Kim Deal op bas en Faithless droog en loom in de drumcomputer, hier en daar bijgestaan door Tricky en Massive Attack.

Downloadgeneratie

Deze plaat klinkt als de mp3-speler van de downloadgeneratie, samengevoegd in elf nummers.

Twintig jaar aan indiepop, shoegazing, triphop, R&B, dance en pop in 40.000 nummers in je Ipod, worden hier gestript van alle onnodigheden en samengevoegd tot een kale, donkere en seks-zwetende 40 minuten, of 72 MB.

Seks

Deze plaat druipt van de seks, niet alleen in de tekst, maar de hele sfeer roept op tot het dimmen van de lichten, ontkleden en in een wirwar van armen en benen geheel samen te komen.

Het kan niet anders dan dat Shelter (“Can I Make It Better, With The Lights Turned On?”) binnenkort ergens in een film opduikt als het nummer dat je op moet zetten om de meisjes in bed te krijgen. Geen Marvin Gaye, geen Chris Isaak, maar The xx als afrodisiacum.

Soundtrack

Ook Infinity zou die rol in de soundtrack van een film kunnen krijgen, hoewel hier het beeld van een redelijk knappe man met een vettige kuif op de rand van het bed ook best past.

De gitaar hier refereert zo sterk aan Chris Isaak dat je hem werkelijk voor je ziet zitten. Maar toch klinkt The xx ook hier niet als een kopie. Eerder als een eerbetoon aan een van de meest sexy nummers ooit geschreven. Door een even sexy nummer te maken.

Minpunt

Het enige dat je als minpunt zou kunnen noemen, is dat zangers Oliver Sim en Romy Madley Croft geen van beiden geboren zangtalenten zijn. Het is meer praten dan zingen wat ze doen.
Geen geboren zangtalenten, maar gelukkig proberen ze dat ook niet.

Allebei brengen ze hun teksten alsof ze iets te vertellen hebben, zingen omdat het moet. En dat is eigenlijk ook goed, en eerlijk.

9/10