De eerste strijkers, piano-aanslagen en het eerste kreunen van Garneau op El Radio laten geen ademend mens onberoerd. Juist aangezet melodrama in spaarzaam neergelegde mineurakkoorden. Antony and the Johnsons zonder falset, maar met dezelfde intenties.

Op basis van die eerste tonen kun je de cd kopen.

Dat kan. Maar dan kom je bedrogen thuis. Het niveau van de opener The Leaving Song wordt daarna enkel nog in een paar tracks gehaald, met name Raw And Awake is zo’n toppertje.

Daarna komt echter meteen het dieptepunt van de plaat; Hands On The Radio. Een prachtnummer toen Chan Marshall het op You Are Free zette onder de naam I Don’t Blame You.

Maar dat moet geen reden zijn om het lichtelijk gewijzigd met een andere tekst op je eigen cd onder een andere naam (Hands On The Radio) te zetten.

Vakkundig

Op zich beheerst Garneau het liedjes maken. Vakkundig pianospel, ambachtelijke arrangementen. De juiste toon wordt meermaal geraakt voor een avond met gedimde lichten en zacht op de achtergrond El Radio.

Toch wringt er iets. Buiten Hands On The Radio zijn er meer nummers die vooral doen denken aan anderen. Sufjan Stevens, Antony And The Johnsons en, dus, Cat Power lijken allemaal hun B materiaal te hebben bijgedragen voor deze plaat.

Schraal

Cats And Kids lijkt een Cat Power-nummer dat The Greatest niet heeft gehaald, terwijl Over And Over niet op Illinois van Sufjan Stevens terecht is gekomen omdat het simpelweg niet over die staat gaat.

Op drie, vier nummers na kun je deze vergelijkingen blijven trekken. En op in totaal 13 tracks is dat een vrij schrale score.

Pogingen

Garneau doet verwoede pogingen om ons met goed berekende arrangementen zijn wereld in te trekken. Maar zijn gebroken stem en geraffineerd pianospel ten spijt blijven we buiten zijn universum.

Na meerdere luisterbeurten gaat het gemaakt en bedacht klinken. Daar waar Stevens, Marshall of Hegarty bij hoge rotatie steeds meer diepte gaan vertonen, droogt op El Radio de diepte snel op.

EP

Als EP had deze plaat nog wel gewerkt, vier goede nummers met leuke arrangementen. Als cd, waarbij je negen tracks moet skippen, blijft er na de toch nog mooie afsluiter, Black Hawk Waltz, een ongelukkig gevoel hangen. Gewoon net niet goed genoeg.

5/10