Arctic Monkeys - Humbug

De verwachtingen voor het nieuwe Arctic Monkeys album waren hoog gespannen. Wat wil je ook, wanneer je als zanger drie topalbums – twee met Arctic Monkeys en één met zijproject The Last Shadow Puppets – hebt afgeleverd.

Ook het feit dat Josh Homme het grootste deel van Humbug produceerde – James Ford van Simian Mobile Disco nam ook drie nummers voor zijn rekening – legde de lat erg hoog.

En eerlijk is eerlijk, Arctic Monkeys heeft het hem weer geflikt en levert een puik album af.

De vier schoffies uit Sheffield, Engeland, zijn duidelijk volwassen geworden sinds de band het debuutalbum Whatever People Say I Am, That's What I'm Not uitbracht.

Donkerder

Was het tweede album Favourite Worst Nightmare al wat zwaarder, op Humbug is het straight-on indierock geluid vrijwel helemaal verdwenen en heeft het plaats gemaakt voor een zwaarder, complexer en donkerder geluid.

De inbreng van Homme is dus ook duidelijk hoorbaar. Vooral in nummers als My Propeller, Dance Little Liar en de eerste single Crying Lightning hoor je de invloed van de Queens Of The Stone Age-frontman duidelijk terug. Arctic Monkeys brengt de plaat mooi in balans met aangename rustige nummers als Secret Door en Cornerstone.

Mosshart

Ook het nummer Fire And The Thud mag er zijn, met gastvocalen van Alison Mosshart van The Kills en The Dead Weather. Het album in zijn geheel neigt ook wat naar Alex Turner's project The Last Shadow Puppets.

Turner is bij het schrijven van Humbug dan ook ongetwijfeld beïnvloed door zijn The Last Shadow Puppets maatje Miles Kane van de net ter ziele gegane band The Rascals.

Saai

Toch moet gezegd worden dat Humbug een flink aantal luisterbeurten vergt om te worden gewaardeerd. Na de eerste ronde klinkt het album wellicht wat suf, saai en weinig spannend.

Na de vijfde keer valt het kwartje en na tien keer Humbug in je cd-speler blijkt het een degelijk, gelaagd album waarop iedere keer weer iets nieuws te ontdekken valt.

8/10

Tip de redactie