Nina Kinert - Let There Be Love

Nina Kinert is een Zweedse singer-songwriter die pop mixt met folk, blues maar vooral country. Let There Be Love is haar tweede album uit 2006, maar nu in ons land toe aan een reissue. Op Motel Mozaïque of Lowlands deze zomer heb je haar wellicht live gezien.

Hoewel ze een poppier weg in is geslagen op haar laatste album, op Let There Be Love zijn haar invloeden op deze plaat nog erg duidelijk; Dolly Parton, Johnny Cash, Emmylou Harris naast velen anderen.

Die brengt zij op haar eigen wijze, met een oprecht gevoel voor de muziek en een warme, beetje schorre trillende stem. Op zijn tijd moet je hierbij denken aan Jane Siberry of K.D. Lang.

Echoes

Al niet de enige Zweedse die flirt met dit genre, is ze ook niet de meest originele maar wel intens en overtuigend. Deze plaat is traag bewegend, veelal atmosferisch zo gevuld met echo. Hierendaar vinden we slidegitaar, accordeon of piano.

De meer upbeat tracks zijn het bluesy Visitor, Been No Good en Hey Jack, een country-standard waarop de line-danceclub goed uit de cowboylaarzen kan. In My Clutch doet meteen denken aan Eric Clapton of J.J. Cale, maar de hoogtepunten zijn toch de meer naakte tracks.

Hierin is er niet meer dan haar stem te volgen: het immer groeiende Something Else, Not Quite en, boven alles, Let There Be love, het enige echte magische nummer.

Betoverend

Als je opzoek bent naar een explosie, dan zul je die niet vinden op Let There Be Love, dit is meer een reflectieve plaat die langzaam wegzinkt. Hij voelt langer aan dan hij werkelijk is, vooral door de nogal monotone sfeer.

Kinert heeft de middelen, maar ze mist de scherpe rand. Het is dan ook jammer dat haar gevoeligheid zelden echte inleving raakt. Maar toch zal het meer dan een betoveren.

6/10

Tip de redactie