Met haar tweede soloalbum zal Dolores O’Riordan al haar fans en die van The Cranberries tevreden stellen. No Baggage is een goed gefabriceerde poprock plaat, waarop O’Riordan beter klinkt dan ooit tevoren.

Moeder van vier en inmiddels bevrijd van de slopende mechanismes van roem en grote platenmaatschappijen is O’Riordan vrij om muziek uit te geven wanneer zij het wil. Over No Baggage zegt ze zelf echt naar haar hart te hebben geluisterd.

Ze had de tijd om na te denken over haar moeilijke momenten en hoe zij die heeft overwonnen. Op dit album wil ze dit alles delen met de luisteraar op een positieve wijze die in elk nummer terugkomt. Een makkelijk vloeiende plaat.

Comfort

Met O’Riordan krijg je wat je verwacht en dat is een bijna comfortabele gedachte. Haar typische huilende poprock schijnt door in tracks als Skeleton – misschien het dichtst bij haar werk met The Cranberries – en The Journey of Be Careful, waar tegenover meer piano-georiënteerde ballads staan, zoals Lunatic.

Throw Your Arms Around Me heeft een schemerig geluid met Indiaanse invloeden en Fly Through is sterk Beatlesque.

Alles is zuiver en zeer goed geproduceerd met geen noot uit balans. O’Riordan moet innerlijke rust hebben gevonden, zo oprecht en vol plezier dat ze klinkt. Maar los van dat en haar ervaring komt het materiaal nooit echt van de vloer.

Het is standaard mainstream, weinig afwijkend van wat andere artiesten in het genre te bieden hebben.

Background

O’Riordan doet wat ze doet, en zal dat blijven doen. Daar is ze goed in en verandert ze dus ook niets aan. Dit voedt een zeker gevoel van déjà-vu. Hoewel je de plaat op verschillende wijzen kunt luisteren, pompend uit de boxen of  zachtjes op de achtergrond, is hij niet meer dan plezant.

Voor fans betekent dit dat ze de plaat van begin tot einde zullen liefhebben. Als je nog geen fan was, zul je dat ook zeker nu niet worden.

6/10