The Dodos - Time To Die

Time To Die lekte al ergens in juli uit, waarna The Dodos meteen de gehele cd in stream op hun site zette en de itunes release naar voren schoven. Enigszins verpest door deze vroege lek, komt dan nu eindelijk de tastbare vorm uit. Een klein jaar na de zo goed ontvangen en frisse tweede cd, Visiter.

Voor de derde is The Dodos uitgegroeid tot een trio, waardoor het geluid nu ook op cd wordt verbreed met vibrafoon. Hierdoor, maar ook door het productie werk van Phil Ek (The Shins, Fleet Foxes, Built to Spill) klinkt de band nu voller dan op Visiter.

En ook een stuk toegankelijker. Was Visiter juist door zijn rauwheid en verrassende, soms bijna absurde ritmiek een zeer fijne plaat, is dat bij Time To Die weggepoetst. Opvallend is eigenlijk dat de vibrafoon weinig toevoegt behalve een voller geluid.

Bijna nergens gaat deze in tegen het ritmische fingerpicking van Long of de drums van Kroeber, waardoor het enkel accenten legt of met de gitaar meespeelt.

Schuurrand

In de studio is de schuurrand van The Dodos weg geschaafd. Qua sound komt het trio nu meer te hangen tussen andere indie folk acts als Fleet Foxes en The Shins. De chaos en drukte van voorgaande twee platen is verdwenen, en aardige liedjes blijven over.

Met Time To Die plaats The Dodos zich toch net boven de middelmaat, door een paar echt lekker nummers zoals Fables, cd opener Small Deaths of This Is A Business (een up-tempo voetmeetik hitje).

Maar over de breedte genomen is deze plaat minder dan zijn voorgangers. De passie die juist in de ruis en dat iets wat ongeordende bij Visiter en Beware Of Maniacs extra naar voren kwam, is nu vakkundig door de band en Ek weggepoetst.

Wennen

Het resultaat is een zeer toegankelijk plaat, maar wel een die dat oude Dodosgevoel ontbeert. Hulde dat de uitgestorven loopduiven een nieuwe weg inslaan in plaats van simpelweg de oude te herlopen, juist het uitsterven van de vogel bewijst dat aanpassen nodig is om te overleven.

Hierdoor is het wel moeilijker wennen aan de Time To Die. Een plaat die al draaiende groeit, maar zelfs dan niet krijgt wat Visiter bij eerste toon al heeft; het gevoel dat je op het puntje van je stoel moet gaan zitten.

7/10

Tip de redactie