Jay Reatard maakte furore door zijn compromisloze liveshows en enigszins verontrustende teksten over wat hij zichzelf en zijn naaste omgeving aan wilde doen. Inmiddels is de garagepunker uit Memphis terug met zijn tweede soloplaat, Watch Me Fall.

Op de voorkant van Watch Me Fall werpt Reatard de luisteraar een onheilspellende blik toe vanachter zijn lange haar. Heel anders dan op zijn eerste soloplaat, waar hij zo goed als naakt en bedekt met (nep)bloed een verwilderde indruk maakte.

Reatard heeft dan ook aangegeven met dit album een meer melodieuze kant op te willen gaan. Een verrassende uitspraak van iemand die met zijn live-optredens alle snelheidsrecords leek te willen breken.

Het album begint met het up-tempo It Ain’t Gonna Save Me waarop Reatard wordt ondersteund door opgewekte achtergrondkoortjes. Ook in de daaropvolgende nummers ligt het tempo hoog en leunt de muziek sterk op de scherpe, puntige gitaarriffs.

Ballad

De eerste echte verrassing komt halverwege het album met het melancholische I’m Watching You. Even geen gierende, piepende gitaar maar iets dat zich nog het best laat omschrijven als een ballad. Door het ingehouden tempo begint op te vallen hoe snerpend de stem van Reatard klinkt.

Hiermee wordt gelijk de zwakte van deze plaat duidelijk. In zijn meer stevige werk is Jay Reatard nog steeds op zijn best: kort door de bocht, maar vol overtuiging. Maar zijn melodieuze kant laat nog wat tekortkomingen zien.

Tekstueel gezien is het nog altijd uitzichtloosheid en woede wat de klok slaat. Maar waar dit onderbuikgevoel muzikaal gezien prima werkt bij Reatards explosieve powerpunk, is het te eenzijdig om de meer gevoelige kant geloofwaardig tot zijn recht te laten komen.

Groeipijnen

Op Watch Me Fall laat Reatard zien dat hij volwassener is geworden, maar het album heeft nog wat te lijden onder zijn groeipijnen en hinkt daardoor een beetje op twee gedachten. De melodieuze kant van het enfant terrible van het garagegenre is nog niet ver genoeg ontwikkeld om voldoende tegenwicht te bieden aan de explosieve powerpunk.

De tweede soloplaat van Jay Reatard maakt daardoor benieuwd naar wat hij verder te bieden heeft, maar is te eendimensionaal om de luisteraar helemaal tevreden te kunnen stellen.

6/10