Throw Me The Statue - Creaturesque

Bij beluistering van het debuut Moonbeams uit 2007 van Throw Me The Statue kan je hart alleen maar sneller gaan kloppen. Hier hoor je een veel belovende band, met een fris, open en vrolijk makend geluid.

Dat single Lolita nooit verder is gekomen als een kleine collegeradio-hit mag zelfs een wonder heten. Hoog is dan ook de verwachting bij Creaturesque.

Gaat Throw Me The Statue met de tweede full-length de stap naar het grote publiek maken?

Helaas is het antwoord bij eerste draaibeurt al bekend; nee, dat gaat niet gebeuren. Hoewel ook uit deze twaalf liedjes blijkt dat Reitherman een begenadigd schrijver is, mist het de frisheid van Moonbeams.

Onbekommerd

Had de voorganger een onbekommerder lofi indietronic vibe over zich, lijkt op de nieuweling het geluid er een beetje opgelegd. Alsof het per se lofi moet klinken.

Je krijgt de indruk dat Weezer de nummers van Casiotone For The Painfully Alone probeert te spelen. En gek genoeg werkt dat niet.

Een paar nummers springen er wel uit. Zo komt Ancestors aardig in de buurt van het gevoel dat Moonbeams gaf. Een melodieus, zomers en repetitief dansbasslijntje met daarom een wijdspectrum aan geluidslagen die voortdurend veranderen.

En ook het Casio gedragen indietronic Snowshoes heeft een zeker vrijblijvendheid in zich, waardoor je het wilt blijven draaien.

Samenhang

Helaas heeft de rest van de plaat dit niet. Er is weinig samenhang tussen de nummers, waardoor Creaturesque als geheel niet overkomt. Reitherman en zijn wisselende band hebben deze keer niet dezelfde kracht in de liedjes kunnen leggen als op Moonbeams.

Dat is zeer spijtig, al is het alleen maar omdat Moonbeams niet de aandacht kreeg die het verdiende.

Wil je toch een geluid dat je zomersoundtrack moet worden, dan is het wijs om dat debuut te kopen. En dan na Creaturesque twee jaar te wachten op een briljante derde die een doorbraak voor Throw Me The Statue zal betekenen. Deze mindere tweede zal dat niet doen.

6/10

Tip de redactie